شعرهاي كه تا به حال نشنيديد

[علیرضا07]

اي كاش چشمانت ضريحي داشت چون رنگين كمان
هر وقت باران مي گرفت از دور مي بوسيدمت!؟
×××××××××××
اي كاش گل بودي
من از باغها مي چيدمت
يا كه طلوعي بودي
و از پنجره مي ديدمت
×××××××××××
هركس را سر كاري و تمناي كسي است
ما به غير از تو تمناي دگر نداريم
×××××××××××
چه كسي مي خواهد من وتو ما نشويم
خانه اش ويران باد
من اگر ما نشوم تنهايم
تو اگر ما نشوي خويشتني ؟!
××××××××××
از طرف الهام به محمد

[بهزاد]

"من به خال لبت اي دوست گرفتار شدم - چشم بيمار تو را ديدم و بيمار شدم"
تو خودت خال لبي از چه گرفتار شدي؟ - چشم بيمار كه را ديدي و بيمار شدي؟

[ديوونه]

دوش ديدم كه ملائك در ميخانه زدند
كسي در خانه نبود در بيهوده زدند.

البته اين مصرع دومش رو فكر كنم نشنيده بوديد.

[ديوونه]

حالا جدا از شوخي امام حسين عليه السلام يه عنايتي به من كرده و چند بيت شعري رو در مورد كربلا گفتم كه خالي از لطف نيست كه شما هم بخونيدش:

اگه يكروزي بشه منم برم كرب وبلا
ميرم اونجا ميشينم تو حرم خون خدا

روبه روي گنبد زرد و طلايي حسين
به نيابت از همه داد ميزنم غريب حسين

به نيابت از آقام بگم سلام شيب الخضيب
سرم رو خاك بذارم السلام خد التريب

به ياد رقيه و اصغر بگم وا ابتا
دوري حسين شده قاتل زينب آي خدا

كاشكي بودم يه پرنده از حرم تا به حرم
ميزدم بال وپري عشقي ميشد حال دلم

بشه يك دلي كه هر جا بشنوه يك يا حسين
خود به خود پر بكشه تا حرم پاك حسين

التماس دعا

[قندون]

زان يار دلـنوازم شـكريسـت با شـكايت

گر نكتـه دان عشقي بشنو تو اين حـكايت

رندان تشـنـه لـب را آبي نمي‌دهد كـس

گويي ولي شـناسان رفـتـند از اين ولايت

در زلـف چون كمندش اي دل مـپيچ كان جا

سرها بريده بيني بي جرم و بي جـنايت

در اين شب سياهم گم گشت راه مـقـصود

از گوشـه‌اي برون آي اي كوكـب هدايت

اي آفـتاب خوبان مي‌جوشد اندرونـم

يك ساعتـم بـگـنـجان در سايه عـنايت

اين راه را نهايت صورت كـجا توان بـسـت

كـش صد هزار منزل بيش اسـت در بدايت

هر چـند بردي آبـم روي از درت نـتابـم

جور از حـبيب خوشـتر كز مدعي رعايت

عشقـت رسد به فرياد ار خود به سان حافظ

قرآن ز بر بـخواني در چارده روايت

[ارزو]

من ساليان سال در بدر به دنبال عشق گشته ام
من تمام سرزمينهاي دور را
در جستجوي عشق زير پا گذاشته ام
من در پس کوچه هاي عاشقي
دلم را ، رد تک تک خانه ها يش جا گذاشته ام
من در تاريکي شبهاي تنهايي
از همه اين کوچه ها گذشته ام
من چه غزلهاي عاشقانه براي عشق سروده ام
من آتش عشق را ، در دل همه عشاق افروخته ام
من خوشه عشق را به گيسوي دختران زيبا آويخته ام
من جرعه جرعه شراب عشق را ، با تو نوشيده ام
من چه شبها به ياد عشق تو تا به سحر گريسته ام
من در زندان تنهايي بدون عشق افسرده ام

[ملودي]

می روی تا در پی ات شورو شری ماند به جا
عاشقی دیوانه با چشم تری ماند به جا
کاش سر تا پا تو بودی آتش و من خرمنی
تا ز تو دود و ز من خاکستری ماند به جا
از من سرگشته هرگز شرح عشقم را نپرس
این چه حاصل قصه رنج آوری ماند به جا
آنقدر هم بی نشان در این گاستان نیستم
در قفس شاید ز من مشت پری ماند به جا
در دلم بعد تو ای عشق آفرین همزبان
آتشی شوری فغانی محشری ماند به جا
تا تو بازایی بجای پیکر رنجور من
خانه ای خاموش و خالی بستری ماند به جا
بازگردی آنزمان کز این همه آشفتگی
جای من تنها پریشان دفتری ماند جا

[farhad_k25]

من خيلي خوشبخت هستم كه هيچ شعري بلد نيستم
ميگم اين مهرداد خان بايد يه تاپيك ديگه توي ازاد ايجاد كنه به اسم شعر فوري:p
براي اونايي كه حال ندارن برن تو قسمت نظم و نثر ادبي;)

[سینا 555]

فرهاد جان ميگم چه طوره همه تالارهاي ديگه رو هم بياريم همين جا براي صرفه جويي در وقت:p

شعر بلدي خوب هم بلدي;) فقط يه خورده بايد بري تو احساس چيزي
كه بهش علاقه داري انوقت اينجا رو شعر بارون ميكني:D

[ارزو]

بوي خون در كوچه ها آيد همي
ياد يار مهربان آيد همي
سفره هاي خالي از نان و نمك
کو نداي خالص هنا محك
امتي از نسل سفياني به پا
پس چرا بر ني شدي اي محلقا
بي تو شمشير بر خلايق مي كشند
تيغ بر روي حقايق مي كشند
بي تو وسعت در كنارم تنگ شد
بر سر ميز صدارت جنگ شد
تا تو بودي باغ عزت باز بود
انتهای نام تو آغاز بود
بي تو وسعت در كنارم تنگ شد
بر سر ميز صدارت جنگ شد
چون گدا بر در گه هر خط شديم
نوكران هر كس نا كس شديم
بوي خون در كوچه ها آيد همي
ياد يار مهربان آيد همي
سفره هاي خالي از نان و نمك
کو نداي خالص هنا محك
امتي از نسل سفياني به پا
پس چرا بر ني شدي اي محلقا
بي تو شمشير بر خلايق مي كشند
تيغ بر روي حقايق مي كشند

[ارزو]

عاقبت دیدی که خون سجُاده شد
بعد از این دیگر معمُا ساده شد

این همان رمز است در خاک جنون
یک معزُُن یک اذان در دشت خون

او اذان در هجر یاران سر دهد
او ابوالفضل و علی اکبر دهد

او دلیل پاکی راز و نیاز
او دلیل هر اذان و هر نمار

در نماز عشق بود و بنده شد
ضربتی خورد و رکوعش سجده شد

سجده در خون شد مقام آن شهید
سجده را یزدان از آنجا آفرید

او نماز عشق را تفسیر کرد
نانجیبان را غل و زنجیر کرد

این نماز مهر و ماه و کیش بود
یک هزار و چارصد سال پیش بود

ما کجا و این نماز خون کجا؟
ما کجا و این تن گلگون کجا؟

ما حریم لاله را دزدیده ایم
ما اذان عشق را نشنیده ایم
عاقبت دیدی که خون سجُاده شد...