شعیب-بن-صالح
Tuesday 21 August 2007, 09:12PM
آنچه در زیر می خوانید خاطره حجةالاسلام والمسلمین زمانی مسؤول واحد اهل سنت بعثه مقام معظم رهبری در حج ، از دیدار با یکی از امامان وهابی مسجد النبی (ص) در حجاز است که نشان می دهد اگر دانشمندان ما به سیره ائمه اطهار - علیهم السلام - در گفتگو با سران ادیان و مذاهب تأسی جویند تا چه حد می توانند از مذهب حق دفاع کرده و پایه های اتحاد و انسجام اسلامی را نیز مستحکم نمایند :
انگیزه دیدار
ائمه جمعه مسجد الحرام و مسجد النبی (ص) نقش اصلی را در جهت دهی به فکر دینی میلیون ها حاجی به عهده دارند. متأسفانه به خاطر وهابی بودن آنان، هر جمعه صدها هزار نفر از امت اسلامی از کشورهای مختلف با نشستن پای خطبه های آنان متأثر از تبلیغات وهابی گری شده و اندیشه های متحجرانه و ضد شیعی به آنان تزریق می گردد و پس از بازگشت، حامل همان افکار انحرافی به سرزمین ها و بستگانشان می شوند ؛ چرا که سخنان امام جمعه این مسجد گویا حجت شرعی است که از زبان وارثان مستقیم محراب و منبر پیامبر اکرم - صلی الله علیه و آله - بیان شده است.
با توجه به تحلیل فوق به این نتیجه رسیدم که تنها راه اصلی کاهش دادن این امر، اقدام برای تصحیح برداشت های غلط ائمه جمعه حرمین از تشیع و اسلام و تعدیل نسبی مواضع آنان است.
ائمه جماعات مسجد النبی
مسجد النبی - صلی الله علیه و آله - دارای چهار امام جمعه و جماعت است که به نوبت اقامه نماز می کنند:
<LI class=MsoNormal dir=rtl style="MARGIN: 0in 0in 0pt; LINE-HEIGHT: 200%; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list .5in"> "شیخ حذیفی" که خطبه تند وی در محضر آیت الله هاشمی رفسنجانی منجر به عزل چهار ساله اش از امامت جمعه توسط ملک عبدالله شد.
<LI class=MsoNormal dir=rtl style="MARGIN: 0in 0in 0pt; LINE-HEIGHT: 200%; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list .5in"> دکتر "عبدالمحسن قاسم" که پس از عزل حذیفی، به جای او منصوب شد. مجموعه خطبه های جمعه چند ساله وی به صورت دو جلد کتاب توسط انتشارات پدرش "دار قاسم" چاپ شده است.
<LI class=MsoNormal dir=rtl style="MARGIN: 0in 0in 0pt; LINE-HEIGHT: 200%; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list .5in">"شیخ بُدیر" که او نیز چند سال قبل خطبه تندی ایراد کرد و باعث شد که علماء سنی ایرانی حاضر در حج، طوماری اعتراض آمیز به مسئوولان عربستان فرستادند.
"شیخ حسین آل الشیخ" از نسل "شیخ محمد بن عبدالوهاب" سرسلسله وهابیت.
از بین این چهار نفر دکتر عبدالمحسن را برای این دیدار علمی انتخاب کردم. از یکی از دوستان سنی من که با وی ارتباطی داشت خواستم وقت ملاقات خصوصی از وی بگیرد. او توانست موافقت وی را برای یک دیدار نیم ساعته بگیرد.
در تاریخ 22/9/85 در پی هماهنگی قبلی ساعت 9:30 بنده به همراه دوست مشترکمان در محل «المحکمة العلیا بالمدینة المنورة» با دکتر عبدالمحسن قاسم دیدار کردیم، نامبرده رئیس یکی از محاکم عالی مدینه و در ضمن حافظ، نویسنده و از قاریان مشهور عربستان است.
علی رغم اینکه وی از علمای وهابی برجسته کشور سعودی است و خطبه های جمعه او مشتمل بر مواضع تند وهابی است؛ اما انسانی با شخصیت، مؤدب، متخلق و جوان (حدود 35 سال) است و پرهیز وی از گذاشتن محاسن بلند آن چنانی، وی را خوش چهره نیز کرده است.
گرچه در ساعت ورود ما کارمندان زیادی از دادگستری و مراجعین فراوانی اطراف وی تجمع کرده بودند که این مسأله، حجم زیاد کار او را نشان می داد، اما ما را به گرمی پذیرفت.
دفاع از حریم قرآن
پس از معارفه گفتگو آغاز شد. دکتر عبدالمحسن مجال سخن را برای من باز گذاشت تا شخصیت فکری مرا برانداز کند. من سخن را از رشته تخصصی خودم علوم قرآن شروع کردم و به جای بحث های مذهبی اهتمام خویش را به دفاع از حریم قرآن در برابر شبهات مستشرقان و عنوان رساله دکترای خود را که "نقد اهم آراء مستشرقان پیرامون قرآن" بود مطرح کردم و پس از گزارشی از اهتمام جمهوری اسلامی به قرآن و پژوهش های قرآنی، ضرورت همکاری علمی علماء جهان اسلام را در معرفی معارف عالیه و حیات بخش قرآن متناسب با نیازها و زبان روز عرضه نمودم.
موافقت وزارت آموزش عالی ایران با پیشنهاد بنده مبنی بر تأسیس رشته دکتری "قرآن و مستشرقان" برای وی جالب توجه بود.
ایشان با شنیدن این گزارش احساس کرد که ایران و شیعیان – صرف نظر از اختلافات مذهبی – اهتمام جدی و معتقدانه و دلسوزانه به نشر معارف قرآن ستودنی است.
احساس همفکری
با شنیدن این مطالب احساس همفکری و برادری و همدردی صمیمانه به وی دست داد و سؤالاتی را دوستانه نسبت به اهل سنت ایران و خدمات بعثه به اهل سنت و اختلافات شیعه و سنی به قصد استفهام مطرح کرد و محورهای زیر که عمدتاً پاسخ به سؤالات وی بود مورد گفتگو قرار گرفت:
– گزارشی از خدمات بعثه رهبری به اهل سنت و آمار زائران سنی و انتخاب روحانیون برای آنها.
– گزارشی از آزادی حضور دانشجویان سنی ایرانی و غیر ایرانی در دانشگاههای ایران و دانشگاه مذاهب اسلامی و مرکز جهانی علوم اسلامی ویژه طلاب خارجی در قم و جامعه الرسول الاکرم صلی الله علیه و آله گرگان ویژه طلاب خارجی اهل سنت و توضیح نظام آموزشی.
– معرفی فعالیت های قرآنی و حدیثی مسؤول بعثه ایران و نیز مؤسسه دارالحدیث.
– صداقت و حقیقت طلبی علماء و همه مذاهب اعم از شیعه و سنی در اجتهاد و فراگیری معارف اسلامی از قرآن و سنت و مأجور بودن همه آنها بر اساس اصل "للمجتهد المصیب اجران و للمخطی اجر واحد".
دوست صمیمی
فضای گفتگو آنقدر صمیمی شد که علی رغم قرار نیم ساعته حدود یک ساعت طول کشید. مسؤول دفتر ایشان پس از نیم ساعت وارد شد و به ایشان اعلام کرد: «مراجعه کنندگان منتظرند». وی گفت: "فعلاً خودت کارشان را راه بینداز و درب را ببند".
مشاهده صداقت و سوز دینی و رفع تعدادی از شبهات قبلی برای وی آن چنان لذت بخش بود که در اواخر جلسه تبدیل به یک دوست صمیمی شده بود.
پس از گذشت یک ساعت من بلند شدم تا خداحافظی کنم، گفت: "نمی گذارم بروید، باید نهار نزد من بمانید".
گفتم: "الان، هم شما مراجعات زیاد دارید و هم من گرفتار کار هستم، ان شاء الله فرصت دیگری خدمت خواهم بود". گفت: "من امروز عصر عازم ریاض هستم و چند روزی نخواهم بود، آیا شما برمی گردید؟" گفتم: "شاید مدینه بعد برگردم".
دست مرا به گرمی فشرد و گفت: "منتظرم، اگر برگشتید حتماً بیایید تا شام در خدمت شما باشم". گفتم: "ان شاء الله اگر برگشتم خواهم آمد".
تأثیرپذیری!
هیچ فکر نمی کردم که یک امام مسجد النبی (ص) با آن جایگاه رفیع اجتماعی و اندیشه وهابی گری در یک نشست دوستانه یک ساعته این قدر تغییر کند و مصداق «فاذا الذی بینک و بینه عداوة ولی حمیم» گردد.
تأسف خوردم که چرا برخی از علماء شیعه تاکنون برای رفع شبهات صدها عالم بزرگ دیگر مذاهب به این گونه نشست های دوستانه و عالمانه اقدام نکرده و در نتیجه قرنها گرفتار عداوت و درگیری دورادور مانده ایم؟
انگیزه دیدار
ائمه جمعه مسجد الحرام و مسجد النبی (ص) نقش اصلی را در جهت دهی به فکر دینی میلیون ها حاجی به عهده دارند. متأسفانه به خاطر وهابی بودن آنان، هر جمعه صدها هزار نفر از امت اسلامی از کشورهای مختلف با نشستن پای خطبه های آنان متأثر از تبلیغات وهابی گری شده و اندیشه های متحجرانه و ضد شیعی به آنان تزریق می گردد و پس از بازگشت، حامل همان افکار انحرافی به سرزمین ها و بستگانشان می شوند ؛ چرا که سخنان امام جمعه این مسجد گویا حجت شرعی است که از زبان وارثان مستقیم محراب و منبر پیامبر اکرم - صلی الله علیه و آله - بیان شده است.
با توجه به تحلیل فوق به این نتیجه رسیدم که تنها راه اصلی کاهش دادن این امر، اقدام برای تصحیح برداشت های غلط ائمه جمعه حرمین از تشیع و اسلام و تعدیل نسبی مواضع آنان است.
ائمه جماعات مسجد النبی
مسجد النبی - صلی الله علیه و آله - دارای چهار امام جمعه و جماعت است که به نوبت اقامه نماز می کنند:
<LI class=MsoNormal dir=rtl style="MARGIN: 0in 0in 0pt; LINE-HEIGHT: 200%; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list .5in"> "شیخ حذیفی" که خطبه تند وی در محضر آیت الله هاشمی رفسنجانی منجر به عزل چهار ساله اش از امامت جمعه توسط ملک عبدالله شد.
<LI class=MsoNormal dir=rtl style="MARGIN: 0in 0in 0pt; LINE-HEIGHT: 200%; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list .5in"> دکتر "عبدالمحسن قاسم" که پس از عزل حذیفی، به جای او منصوب شد. مجموعه خطبه های جمعه چند ساله وی به صورت دو جلد کتاب توسط انتشارات پدرش "دار قاسم" چاپ شده است.
<LI class=MsoNormal dir=rtl style="MARGIN: 0in 0in 0pt; LINE-HEIGHT: 200%; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list .5in">"شیخ بُدیر" که او نیز چند سال قبل خطبه تندی ایراد کرد و باعث شد که علماء سنی ایرانی حاضر در حج، طوماری اعتراض آمیز به مسئوولان عربستان فرستادند.
"شیخ حسین آل الشیخ" از نسل "شیخ محمد بن عبدالوهاب" سرسلسله وهابیت.
از بین این چهار نفر دکتر عبدالمحسن را برای این دیدار علمی انتخاب کردم. از یکی از دوستان سنی من که با وی ارتباطی داشت خواستم وقت ملاقات خصوصی از وی بگیرد. او توانست موافقت وی را برای یک دیدار نیم ساعته بگیرد.
در تاریخ 22/9/85 در پی هماهنگی قبلی ساعت 9:30 بنده به همراه دوست مشترکمان در محل «المحکمة العلیا بالمدینة المنورة» با دکتر عبدالمحسن قاسم دیدار کردیم، نامبرده رئیس یکی از محاکم عالی مدینه و در ضمن حافظ، نویسنده و از قاریان مشهور عربستان است.
علی رغم اینکه وی از علمای وهابی برجسته کشور سعودی است و خطبه های جمعه او مشتمل بر مواضع تند وهابی است؛ اما انسانی با شخصیت، مؤدب، متخلق و جوان (حدود 35 سال) است و پرهیز وی از گذاشتن محاسن بلند آن چنانی، وی را خوش چهره نیز کرده است.
گرچه در ساعت ورود ما کارمندان زیادی از دادگستری و مراجعین فراوانی اطراف وی تجمع کرده بودند که این مسأله، حجم زیاد کار او را نشان می داد، اما ما را به گرمی پذیرفت.
دفاع از حریم قرآن
پس از معارفه گفتگو آغاز شد. دکتر عبدالمحسن مجال سخن را برای من باز گذاشت تا شخصیت فکری مرا برانداز کند. من سخن را از رشته تخصصی خودم علوم قرآن شروع کردم و به جای بحث های مذهبی اهتمام خویش را به دفاع از حریم قرآن در برابر شبهات مستشرقان و عنوان رساله دکترای خود را که "نقد اهم آراء مستشرقان پیرامون قرآن" بود مطرح کردم و پس از گزارشی از اهتمام جمهوری اسلامی به قرآن و پژوهش های قرآنی، ضرورت همکاری علمی علماء جهان اسلام را در معرفی معارف عالیه و حیات بخش قرآن متناسب با نیازها و زبان روز عرضه نمودم.
موافقت وزارت آموزش عالی ایران با پیشنهاد بنده مبنی بر تأسیس رشته دکتری "قرآن و مستشرقان" برای وی جالب توجه بود.
ایشان با شنیدن این گزارش احساس کرد که ایران و شیعیان – صرف نظر از اختلافات مذهبی – اهتمام جدی و معتقدانه و دلسوزانه به نشر معارف قرآن ستودنی است.
احساس همفکری
با شنیدن این مطالب احساس همفکری و برادری و همدردی صمیمانه به وی دست داد و سؤالاتی را دوستانه نسبت به اهل سنت ایران و خدمات بعثه به اهل سنت و اختلافات شیعه و سنی به قصد استفهام مطرح کرد و محورهای زیر که عمدتاً پاسخ به سؤالات وی بود مورد گفتگو قرار گرفت:
– گزارشی از خدمات بعثه رهبری به اهل سنت و آمار زائران سنی و انتخاب روحانیون برای آنها.
– گزارشی از آزادی حضور دانشجویان سنی ایرانی و غیر ایرانی در دانشگاههای ایران و دانشگاه مذاهب اسلامی و مرکز جهانی علوم اسلامی ویژه طلاب خارجی در قم و جامعه الرسول الاکرم صلی الله علیه و آله گرگان ویژه طلاب خارجی اهل سنت و توضیح نظام آموزشی.
– معرفی فعالیت های قرآنی و حدیثی مسؤول بعثه ایران و نیز مؤسسه دارالحدیث.
– صداقت و حقیقت طلبی علماء و همه مذاهب اعم از شیعه و سنی در اجتهاد و فراگیری معارف اسلامی از قرآن و سنت و مأجور بودن همه آنها بر اساس اصل "للمجتهد المصیب اجران و للمخطی اجر واحد".
دوست صمیمی
فضای گفتگو آنقدر صمیمی شد که علی رغم قرار نیم ساعته حدود یک ساعت طول کشید. مسؤول دفتر ایشان پس از نیم ساعت وارد شد و به ایشان اعلام کرد: «مراجعه کنندگان منتظرند». وی گفت: "فعلاً خودت کارشان را راه بینداز و درب را ببند".
مشاهده صداقت و سوز دینی و رفع تعدادی از شبهات قبلی برای وی آن چنان لذت بخش بود که در اواخر جلسه تبدیل به یک دوست صمیمی شده بود.
پس از گذشت یک ساعت من بلند شدم تا خداحافظی کنم، گفت: "نمی گذارم بروید، باید نهار نزد من بمانید".
گفتم: "الان، هم شما مراجعات زیاد دارید و هم من گرفتار کار هستم، ان شاء الله فرصت دیگری خدمت خواهم بود". گفت: "من امروز عصر عازم ریاض هستم و چند روزی نخواهم بود، آیا شما برمی گردید؟" گفتم: "شاید مدینه بعد برگردم".
دست مرا به گرمی فشرد و گفت: "منتظرم، اگر برگشتید حتماً بیایید تا شام در خدمت شما باشم". گفتم: "ان شاء الله اگر برگشتم خواهم آمد".
تأثیرپذیری!
هیچ فکر نمی کردم که یک امام مسجد النبی (ص) با آن جایگاه رفیع اجتماعی و اندیشه وهابی گری در یک نشست دوستانه یک ساعته این قدر تغییر کند و مصداق «فاذا الذی بینک و بینه عداوة ولی حمیم» گردد.
تأسف خوردم که چرا برخی از علماء شیعه تاکنون برای رفع شبهات صدها عالم بزرگ دیگر مذاهب به این گونه نشست های دوستانه و عالمانه اقدام نکرده و در نتیجه قرنها گرفتار عداوت و درگیری دورادور مانده ایم؟