چرا شیعه انبیا را معصوم می داند؟

[تازه مسلمان]

یکی از انتقاداتی که شیعه به اهل سنت می کند این است که اهل سنت انبیا (یا به قول شیعیان پیامبران راکه معنی واقی کلمه انبیا نیست بلکه معنای واقعی انبیا به فارسی پیام آوران است )معصوم نمی دانند ولی ما معصوم می دانیم پس ما پیروان واقعی آنان هستیم.
این اعتقاد شیعیان با نص قران مخالف است زیرا قرآن گرچه انبیا را بهترین انسان های روی زمین می داند لکن آنان را انسان هایی مانند ما می داند «قل انما انا بشر مثلکم»که شیطان به سراغ آنان نیز می رود و ممکن است از آنان نیز خطا و اشتباه سر بزند.
در قرآن آمده که
انا فتحنا لک فتحا مبینا-لیغفر لک الله ما تقدم من ذنبک و ما تاخر و یتم نعمته علیک و یهدیک صراطا مستقیما
شبهه ای که شیعیان مطرح می کنند این است که اگر انبیا را گناهکار بدانیم پس چگونه می توانیم به سخنشان اعتماد کنیم.
پاسخ:شما بحث اعتماد را زیادی پیچ می دهید ما گفتیم که انبیا بهترین انسان ها بودند وگاهی اشتباهات کوچکی نیز مرتکب می شدند که فوراً استغفار می کردند و هیچ گاه چنین اشتباهات اندک باعث سلب اعتماد نمی شود.اما ما به عصمت انبیا در وحی معتقدیم بدین صورت که اگر پیامبر چیزی را اشتباه به مردم گفته باشد همان وقت خداوند او را آگاه می کند.
اما چرا شیعه انبیا را معصوم می داند؟
یکی از دلایلش این است که شیعیان آنقدر در فضائل و مناقب ائمه شان اغراق کردند که آنان را معصوم دانستند و بعد برای اینکه کسی به آنان اشکال نکند که چرا ائمه را معصوم و انبیار را غیر معصوم می دانید مجبور شدند انبیا را معصوم بدانند و وقتی دیدند آیات قرآن با مقصود آنان سازگار نیست شروع بع به توجیهات و تأویلاتی در احادیث کردند که هر انسانی را به شگفتی وا می دارد در حالی که خداوند فرموده«و لقد یسرنا القرآن للذکر فهل من مدکر - قمر - 17»
اصولا تمام فرقه های گمراه که در اسلام بدعت وارد کردند اهل تأویل قرآن هستند و به ظاهر آن توجهی ندارند آنان اول اعتقاداتشان را از احادیثشان به دست می آورند و آنگاه که می بینند اعتقاداتشان با قرآن نمی سازد شروع به توجیه آیات می کنند در حالی که مسلمان واقعی باید اول اعتقاداتش را از قرآن به دست بیاورد سپس سراغ حدیث برود و توضیحش را از حدیث پیدا کند.مثلا به اصل معاد از طریق قرآن اعتقاد پیدا می کند سپس با اصل قرار دادن آنچه از قرآن فهمیده سراغ حدیث می رود و توضیح آن را از آن پیدا می کند.

[غربت]

اين اشتباه است شيعة همه انبياء و دوازده امام معصوم مى داند آنها حجت خدا هستن بر بشر

اكر اهل سنت انبياء معصوم ميداند جرا كتاب اهل سنت صحيح بخارى نقل ميكند :
عن ابن عمر قال مر رجل على النبي صلى الله عليه وسلم وهو يبول فسلم عليه فلم يرد عليه * ( حسن صحيح ) صحيح أبي داود 12 : وأخرجه مسلم
اهل سنت نقل ميكنند رواياتى كه رسول خدا بهترين انسان روى زمين نيست در كتاب در كتاب صحيح بخارى كه بهترين كتاب ومعتبرترين كتاب در مذهب اهل سنت است
حدثنا ‏ ‏آدم بن أبي إياس ‏ ‏حدثنا ‏ ‏شعبة ‏ ‏أخبرنا ‏ ‏سعد بن إبراهيم ‏ ‏قال سمعت ‏ ‏حميد بن عبد الرحمن بن عوف ‏ ‏عن ‏ ‏أبي هريرة ‏ ‏رضي الله عنه ‏
عن النبي ‏ ‏صلى الله عليه وسلم ‏ ‏قال ‏ ‏ما ينبغي لعبد أن يقول أنا خير من ‏ ‏ يونس بن متى
رقم الحديث 4265 والرابط كي تصدقوا (http://hadith.al-islam.com/Display/Display.asp?hnum=4265&doc=0&IMAGE=%DA%D1%D6+%C7%E1%CD%CF%ED%CB)

‏حدثنا ‏ ‏حفص بن عمر ‏ ‏حدثنا ‏ ‏شعبة ‏ ‏عن ‏ ‏قتادة ‏ ‏عن ‏ ‏أبي العالية ‏ ‏عن ‏ ‏ابن عباس ‏ ‏رضي الله عنهما ‏ ‏عن النبي ‏ ‏صلى الله عليه وسلم ‏ ‏قال ‏
‏ما ينبغي لعبد أن يقول إني خير من ‏ ‏يونس بن متى ‏ ‏ونسبه إلى أبيه
رقم الحديث 3161 والرابط هنا (http://hadith.al-islam.com/Display/Display.asp?hnum=3161&doc=0&IMAGE=%DA%D1%D6+%C7%E1%CD%CF%ED%CB)

قول عمر به رسول خدا در در حال بيمارى مصدر كتب اهل سنت صحيح بخارى وصحيح مسلم
صحيح البخاري ج: 1 ص: 54

صحيح مسلم ج: 3 ص: 1259
1637 حدثنا إسحاق بن إبراهيم أخبرنا وكيع عن مالك بن مغول عن طلحة بن مصرف عن سعيد بن جبير عن ابن عباس أنه قال : يوم الخميس وما يوم الخميس ثم جعل تسيل دموعه حتى رأيت على خديه كأنها نظام اللؤلؤ قال قال رسول الله صلى الله عليه وسلم ائتوني بالكتف والدواة أو اللوح والدواة أكتب لكم كتابا لن تضلوا بعده أبدا .
فقالوا : إن رسول الله صلى الله عليه وسلم يهجر!!!!.

1637 وحدثني محمد بن رافع وعبد بن حميد قال عبد أخبرنا وقال ابن رافع حدثنا عبد الرزاق أخبرنا معمر عن الزهري عن عبيد الله بن عبد الله بن عتبة عن ابن عباس قال : لما حضر رسول الله صلى الله عليه وسلم - وفي البيت رجال فيهم عمر بن الخطاب - فقال النبي صلى الله عليه وسلم : هلم أكتب لكم كتابا لا تضلون بعده .
فقال عمر : إن رسول الله صلى الله عليه وسلم قد غلب عليه الوجع ، وعندكم القرآن ، حسبنا كتاب الله !!.
فاختلف أهل البيت فاختصموا فمنهم من يقول : قربوا يكتب لكم رسول الله صلى الله عليه وسلم كتابا لن تضلوا بعده ، ومنهم من يقول ما قال عمر .
فلما أكثروا اللغو والاختلاف عند رسول الله صلى الله عليه وسلم قال رسول الله صلى الله عليه وسلم : قوموا .
قال عبيد الله : فكان ابن عباس يقول : إن الرزية كل الرزية ما حال بين رسول الله صلى الله عليه وسلم وبين أن يكتب لهم ذلك الكتاب من اختلافهم ولغطهم.

39 باب كتابة العلم
114 حدثنا يحيى بن سليمان قال حدثني ابن وهب قال أخبرني يونس عن ابن شهاب عن عبيد الله بن عبد الله عن ابن عباس قال : لما اشتد بالنبي صلى الله عليه وسلم وجعه قال : ائتوني بكتاب أكتب لكم كتابا لا تضلوا بعده .
قال عمر : إن النبي صلى الله عليه وسلم غلبه الوجع ، وعندنا كتاب الله حسبنا .
فاختلفوا وكثر اللغط .
قال : قوموا عني ، ولا ينبغي عندي التنازع .
فخرج ابن عباس يقول : إن الرزية كل الرزية ما حال بين رسول الله صلى الله عليه وسلم وبين كتابه.

صحيح البخاري ج: 5 ص: 2146
17 باب قول المريض قوموا عني
5345 حدثنا إبراهيم بن موسى حدثنا هشام عن معمر وحدثني عبد الله بن محمد حدثنا عبد الرزاق أخبرنا معمر عن الزهري عن عبيد الله بن عبد الله عن بن عباس رضي الله عنهما قال : لما حضر رسول الله صلى الله عليه وسلم - وفي البيت رجال فيهم عمر بن الخطاب - قال النبي صلى الله عليه وسلم : هلم أكتب لكم كتابا لا تضلوا بعده .
فقال عمر : إن النبي صلى الله عليه وسلم قد غلب عليه الوجع ، وعندكم القرآن حسبنا كتاب الله.
فاختلف أهل البيت ، فاختصموا ، منهم من يقول : قربوا يكتب لكم النبي صلى الله عليه وسلم كتابا لن تضلوا بعده ، ومنهم من يقول ما قال عمر .
فلما أكثروا اللغو والاختلاف عند النبي صلى الله عليه وسلم قال رسول الله صلى الله عليه وسلم : قوموا .
قال عبيد الله : فكان ابن عباس يقول : إن الرزية كل الرزية ما حال بين رسول الله صلى الله عليه وسلم وبين أن يكتب لهم ذلك الكتاب من اختلافهم ولغطهم.

صحيح البخاري ج: 6 ص: 2680
26 باب كراهية الاختلاف
6932 حدثنا إبراهيم بن موسى أخبرنا هشام عن معمر عن الزهري عن عبيد الله بن عبد الله عن بن عباس قال : لما حضر النبي صلى الله عليه وسلم - قال : وفي البيت رجال فيهم عمر بن الخطاب - قال : هلم أكتب لكم كتابا لن تضلوا بعده.
قال عمر : إن النبي صلى الله عليه وسلم غلبه الوجع وعندكم القرآن فحسبنا كتاب الله .
واختلف أهل البيت اختصموا ، فمنهم من يقول قربوا يكتب لكم رسول الله صلى الله عليه وسلم كتابا لن تضلوا بعده ، ومنهم من يقول ما قال عمر .
فلما أكثروا اللغط والاختلاف عند النبي صلى الله عليه وسلم قال : قوموا عني .
قال عبيد الله : فكان ابن عباس يقول : إن الرزية كل الرزية ما حال بين رسول الله صلى الله عليه وسلم وبين أن يكتب لهم ذلك الكتاب من اختلافهم ولغطهم.

صحيح مسلم ج: 3 ص: 1257
5 باب ترك الوصية لمن ليس له شيء يوصى فيه
1637 حدثنا سعيد بن منصور وقتيبة بن سعيد وأبو بكر بن أبي شيبة وعمرو الناقد واللفظ لسعيد قالوا حدثنا سفيان عن سليمان الأحول عن سعيد بن جبير قال قال ابن عباس : يوم الخميس وما يوم الخميس ثم بكى حتى بل دمعه الحصى ، فقلت : يا بن عباس ، وما يوم الخميس ؟!.
قال : اشتد برسول الله صلى الله عليه وسلم وجعه فقال ائتوني أكتب لكم كتابا لا تضلوا بعدي فتنازعوا ، وما ينبغي عند نبي تنازع وقالوا : ما شأنه !؟ أهجر !!؟؟ استفهموه !!.
قال : دعوني ؛ فالذي أنا فيه خير ، أوصيكم بثلاث : أخرجوا المشركين من جزيرة العرب ، وأجيزوا الوفد بنحو ما كنت أجيزهم ، قال : وسكت عن الثالثة ، أو قال فأنسيتها .
قال أبو إسحاق إبراهيم : حدثنا الحسن بن بشر قال حدثنا سفيان بهذا الحديث.

اين هم كتاب النسائي از علماى بزركـ اهل سنت كه نقل ميكند
السنن الكبرى للنسائي ج: 3 ص: 435
كتابة العلم في الصحف
5857 أنبأ محمد بن عبدالله بن المبارك عن وكيع عن مالك بن مغول عن طلحة بن مصدق عن سعيد بن جبير عن ابن عباس قال : يوم الخميس وما يوم الخميس قال رسول الله صلى الله عليه وسلم : ائتوني باللوح والدواة والكتف والدواة لأكتب لكم كتابا لا تضلوا بعده أبدا .
قالوا : رسول الله صلى الله عليه وسلم يهجر.!!

اين هم مسند أحمد نقل ميكند
مسند أحمد ج: 1 ص: 355
3336 حدثنا عبدالله حدثني أبي ثنا وكيع ثنا مالك بن مغول عن طلحة بن مصرف عن سعيد بن جبير عن ابن عباس قال : يوم الخميس وما يوم الخميس ثم نظرت إلى دموعه على خديه تحدر كأنها نظام اللؤلؤ قال قال رسول صلى الله عليه وسلم : ائتوني باللوح والدواة أو الكتف أكتب لكم كتابا لا تضلوا بعده أبدا.
فقالوا : رسول الله صلى الله عليه وسلم يهجر.!!
اين هم الطبرى از علماى اهل سنت نقل ميكند :

تاريخ الطبري ج: 2 ص: 229
حدثنا أبو كريب وصالح بن سمال قال حدثنا وكيع عن مالك بن مغول عن طلحة بن مصرف عن سعيد بن جبير عن ابن عباس قال يوم الخميس وما يوم الخميس قال ثم نظرت إلى دموعه تسيل على خديه كأنها نظام اللؤلؤ قال قال رسول الله صلى الله عليه وسلم ائتوني باللوح والدواة أو بالكتف والدواة أكتب لكم كتابا لا تضلون بعده.
قال : فقالوا : إن رسول الله يهجر.

رسول خدا فرمود
إني تارك فيكم الثقلين كتاب الله وعترتي ما إن تمسكتم بهما لن تظلوا من بعدي

[صبح]

نبوت و عصمت
عصمت و مصونيت از خطا و لغزش، يكي از شرايط نبوت است، زيرا بدون آن غرض از بعثت تحقق نمي‎پذيرد. از اين رو، در اصل لزوم عصمت پيامبران الهي، ميان علماي اديان و مذاهب اختلافي نيست.
مراحل عصمت
عصمت پيامبران مراحلي دارد كه يادآور مي‎شويم:
1. مصونيت از خطا در دريافت وحي و ابلاغ آن.
2. مصونيت از مخالفت با احكام الهي در عمل.[1]
3. مصونيت از اشتباه در موضوعات و مصاديق احكام.[2]
4. مصونيت از اشتباه در مسايل مربوط به مصالح و مفاسد اجتماعي[3] و فردي.
5. مصونيت از اشتباه در مسايل عادي زندگي فردي.
عصمت در دريافت و ابلاغ وحي
عصمت در دريافت و حفظ و ابلاغ وحي، در واقع خمير ماية نبوت است و بدون آن، نبوت و ارسال پيامبران بي‎فايده خواهد بود. بنابراين، همان دليلي كه بر ضرورت نبوت اقامه شده است، دليل بر لزوم عصمت در تبليغ الهي نيز هست.

توضيح اين كه: در باب ضرورت نبوت،‌گفته شده است از آن جا كه ادراك‎هاي عادي انسان‎ها، براي شناسايي كامل راه سعادت و شقاوت، كافي نيست، پس خدا بايد اين نقص و كمبود را از راه وحي و ارسال پيامبر جبران كند. در غير اين صورت،‌هدف از خلقت انسان ـ كه تكامل اختياري مي‎باشد ـ نقض مي‎شود، زيرا تكامل اختياري در گرو شناخت صحيح و كافي است، و آن امر نيز بدون بعثت انبياء حاصل نخواهد شد. پس اگر خداوند پيامبري بفرستد، ولي اين پيامبر در دريافت وحي يا حفظ و ابلاغ آن دچار خطا گردد، هدف از بعثت نقض خواهد شد، و اين كار با حكمت خدا منافات دارد.
اين قضاوت و حكم روشن عقلي از برخي آيات قرآن نيز استفاده مي‎شود، چنان كه مي‎فرمايد:
«عالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلى غَيْبِهِ أَحَداً إِلاَّ مَنِ ارْتَضى مِنْ رَسُولٍ فَإِنَّهُ يَسْلُكُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ رَصَداً لِيَعْلَمَ أَنْ قَدْ أَبْلَغُوا رِسالاتِ رَبِّهِمْ وَ أَحاطَ بِما لَدَيْهِمْ وَ أَحْصى كُلَّ شَيْ‏ءٍ عَدَداً».[4]
داناي غيب اوست و هيچ كسي را بر اسرار غيبش آگاه نمي‎سازد، مگر رسولاني كه آنان را برگزيده و مراقبيني از پيش رو و پشت سر براي آن‎ها قرار مي‎دهد، تا بداند پيامبرانش رسالت‎هاي پروردگارشان را ابلاغ كرده‎اند؛ و او به آن چه نزد آنهاست احاطه دارد و همه چيز را احصا كرده است. اين دو آيه بيانگر آن است كه وقتي خداوند غيب خود را بر رسولان آشكار مي‎سازد، فرشتگان را از هر طرف مأمور مي‎نمايد كه او را در اخذ وحي و حفظ و ابلاغ آن مراقبت كنند تا دچار اشتباه و لغزش نشوند. و روشن است كه انجام چنين رسالتي بدون عصمت آنان در مقام اخذ و حفظ و ابلاغ وحي، ممكن نيست.

عصمت از گناه
متكلمان اماميه معتقدند؛ اين نوع از عصمت قبل و بعد از بعثت، و نيز گناهان كبيره و صغيره هر دو را ـ خواه به صورت عمدي يا سهوي ـ شامل مي‎شود.[5] دو دليل زير، اين مسئله را اثبات مي‎كند:
1. پيامبران در واقع نمايندة خداوند در رساندن پيام‎هاي او به مردم هستند، و اين نمايندگي به دو صورت مي‎تواند انجام پذيرد: يكي گفتاري و ديگري رفتاري. يعني همان‎گونه كه گفتار پيامبر، حاكي از دريافت وحي الهي است. رفتار او هم چنين حكايتي دارد و نشانگر آن است كه اين كار مورد رضايت و اجازه خداست. اگر پيامبر مرتكب گناه گردد، چون نمايندة خدا در بين مردم است، مردم به تصور اين كه، اين كار شايسته است آن را انجام مي‎دهند و به خطا مي‎افتند. و اين نقض غرض خدا در بعثت انبياء مي‎باشد.
بلكه اگر پيامبر كاري بر خلاف محتواي وحي انجام دهد و تصريح كند كه اين كار من جايز نيست، باز به دليل تناقض ميان گفتار و رفتار، مردم دچار ترديد مي‎شوند و مي‎گويند: اگر اين كار نارواست پس چرا خود او كه نمايندة خداست انجام داد؟
2. بعثت انبياء، صرفاً پيام رساني نيست، بلكه پيامبران الهي مسؤوليت هدايت انسان‎ها به سوي خدا را به عهده دارند. و هدايت تنها با بيان احكام الهي حاصل نمي‎شود، بلكه ايمان راسخ انبياء به آن چه آورده‎اند و تجلي آن در اعمال آن‎ها در هدايت مردم نقش اساسي دارد، زيرا نقش تربيتي طرز عمل و رفتار مربي و حالت‎ها و صفات او در افرادي كه تحت تربيت او قرار دارند، به مراتب بيشتر از گفتار اوست. چنان كه قرآن كريم مي‎فرمايد:
«لَقَدْ كانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ».[6]
به تحقيق رسول خدا اسوة نيكو براي شماست.
بر اين پايه، بايد عوامل بازدارنده از گناه، به اندازه‎اي در پيامبر نيرومند باشد كه به كلي ازگناه به دور بوده، و از مصونيت كامل نسبت به گناه و مخالفت احكام الهي برخوردار باشد، و هيچ نقطة تاريكي در صفحة حيات او پيدا نشود.
قرآن وعصمت پيامبران از گناه
پس از آن كه عصمت در مرحله نخست (دريافت و ابلاغ وحي) اثبات شد، مي‎توان بر عصمت پيامبران در مراحل ديگر به وحي استناد نمود، لذا ما در اين جا آياتي از قرآن را كه بر عصمت پيامبران از گناه دلالت دارند، با ذكر مضمون هر يك يادآور مي‎شويم:
1. پيامبر از روي هواي نفس سخن نمي‎گويد:
«وَ ما يَنْطِقُ عَنِ الْهَوى إِنْ هُوَ إِلاَّ وَحْيٌ يُوحى».[7]
2. پيامبران هدايت يافتگانند، و هر كس را خدا هدايت كند گمراه نمي‎شود:
«أُولئِكَ الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ...».[8]
«وَ مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ مُضِلٍّ».[9]
3. منشأ ضلالت و گناه، شيطان است، و شيطان نمي‎تواند در پيامبران نفوذ كند:
«فَبِعِزَّتِكَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ إِلاَّ عِبادَكَ مِنْهُمُ الُْمخْلَصِينَ».[10]
4. اطاعت از پيامبر، اطاعت از خداست، و اطاعت از خدا، با گناه قابل جمع نيست:
«مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ».[11]
5. عمل پيامبر اسوه حسنه است، و گناه با اسوة حسنه بودن سازگار نيست:
«لَقَدْ كانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ».[12]
6. پيروي از پيامبر مورد محبت خداست، و خدا گناه را دوست ندارد:
«قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ...».[13]
7. پيامبران برگزيدگان خدايند، و خدا گناهكار را بر نمي‎گزيند:
«وَ إِنَّهُمْ عِنْدَنا لَمِنَ الْمُصْطَفَيْنَ الْأَخْيارِ».[14]
«وَ اجْتَبَيْناهُمْ وَ هَدَيْناهُمْ إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ».[15]
مراحل ديگر
دليل بر لزوم عصمت پيامبران از امور ياد شده در مراحل ديگر عصمت، اين است كه از نظر افراد عادي كه اكثريت انسان‎ها را تشكيل مي‎دهند، اشتباه در امور عادي، از خطاي در احكام دين قابل تفكيك نيست. بنابراين، اگر پيامبر در امور ياد شده دچار خطا و اشتباه گردد، آن را به احكام ديني هم سرايت مي‎دهند و در نتيجه، اطمينان آنان نسبت به پيامبر از دست مي‎رود. و اين با غرض رسالت منافات دارد.
گذشته از اين، شكي نيست، پيامبري كه از هر گونه خطا ـ اعم از احكام ديني و موضوعات و مسايل عادي زندگي ـ مصون است، بهتر و بيشتر مي‎تواند توجه و اعتماد مردم را جلب كند تا پيامبري كه فقط از عصمت در احكام برخوردار است. و مقتضاي جود و رحمت الهي اين است كه كامل‎ترين لطف را در حق بندگان انجام دهد.
عصمت و اختيار
گاهي تصور مي‎شود كه عصمت با اختيار منافات دارد. بنابراين فرد معصوم كه فاقد اختيار است، ترك گناه براي او، ‌كمال و مايه افتخار نخواهد بود. اين اشكال را به دو صورت مي‎توان پاسخ داد:
1. خداوند متعال نيز در عين اين كه مصون از هرگونه خطا مي‎باشد، فاعلِ مختار است. چه اشكال دارد پيامبران الهي و ديگر معصومان نيز چنين باشند.
2. براي روشن شدن پاسخ حلي، نخست لازم است حقيقت عصمت و اختيار را در انسان بررسي كنيم، آن‎گاه با بررسي عوامل عصمت در انسان، علت منافات نداشتن عصمت را با اختيار بيان نماييم:
الف. عصمت چيست؟
عصمت عبارت است از ملكه يا صفتي در فرد معصوم كه وي را از انجام هرگونه گناه باز مي‎دارد، يعني با داشتن چنين حالت و صفتي براي انجام گناه، انگيزه‎اي در او پديد نمي‎آيد. و در نتيجه مرتكب گناه نمي‎شود.
ب. اختيار چيست؟
اختيار حالت يا صفتي است در فاعل كه به سبب آن «فعل» و «ترك» را تصور كرده و پس از يك رشته محاسبات و ملاحظات يكي از دو طرف را بر مي‎گزيند، يعني يا فعل را انجام مي‎دهد يا آن را ترك مي‎كند، و به گفتة مولوي:
اين كه گويي اين كنم يا آن كنم خود دليل اختيار است اي صَنَم
اين نكته را نيز بايد در نظر داشته باشيم كه پس از انتخاب فعل يا ترك و ارادة قطعي نسبت به آن، طرف گزيده شده از حالت ترديد و امكان خارج شده و به سرحد لزوم و حتميت مي‎رسد تا آن جا كه در آن شرايط، طرف ديگر، امكان ظهور و بروز پيدا نمي‎كند، ليكن اين حتميت و لزوم، نتيجة اختيار و ناشي از آن است، و به همين دليل با اختياري بودن «فعل» منافات ندارد.
ج. منشأ عصمت چيست؟
اكنون بايد ديد منشأ عصمت چيست، و آيا منشأ و سبب آن با اختيار منافات دارد يا نه؟
به طور كلي، منشأ و سبب عصمت دو چيز است:
1. معرفت روشن و عميق نسبت به خدا، و شيفته و مجذوب شدن به كمال و جمال مطلق الهي.
زيرا اين‎گونه معرفت و عشق باعث مي‎شود كه فرد رضايت خدا را بر خشنودي خود و ارتكاب گناه، برگزيند، چرا كه معصوم، غرق درياي جمال و كمال خداوند است، و روشن است كه شناخت و شيفتگي او به خدا، با انجام كاري كه برخلاف رضاي حق باشد، سازگار نيست.[1] . مانند اين كه واجبي را ترك نمايد يا كار حرامي را انجام دهد.
[2] . مانند اين كه در تشخيص وقت نماز يا جهت قبله يا تعداد ركعات نماز يا مقدار بدهي مالي به افراد اشتباه كند.
[3] . مثل اين كه درجايي كه صلح به صلاح جامعه است، جنگ را ترجيح دهد؛ يا برعكس.
[4] . جن/ 26ـ28.
[5] . اوائل المقالات، ص 30ـ29.
[6] . احزاب/21.
[7] . نجم/4ـ3.
[8] . انعام/90.
[9] . زمر/ 37.
[10] . ص/ 83ـ82.
[11] . نساء/ 80.
[12] . احزاب/ 21.
[13] . آل عمران/ 31.
[14] . ص/ 47.
[15] . انعام/ 87.

[صبح]

براي نمونه، دانش‎آموزي را در نظر بگيرد كه به دليل فضايل علمي و عملي استاد خويش، سخت شيفتة او شده و به او محبت و ارادت مي‎ورزد، و به اصطلاح رابطة ميان او و استادش، رابطة مريد و مراد است. اگر استاد، اين دانش‎آموز را از انجام كار ناروايي نهي كند يا انجام كار پسنديده‎اي را از او بخواهد، در اين صورت اگر اطاعت از استاد براي او دشوار بوده و با تمايلات مادي او سازگار نباشد، اين دانش‎آموز، در دو راهي اطاعت از استاد و سرپيچي از فرمان وي قرار مي‎گيرد، ولي چون فرض اين است كه رضايت خاطر استاد را بر هر چيز ديگر ترجيح مي‎دهد، اطاعت را بر معصيت برمي‎گزيند. يعني با شناختي كه وي از استاد خود دارد، و عشق و ارادتي كه به او مي‎ورزد، او را از انجام گناه باز مي‎دارد، و همين اطاعت سبب عصمت وي مي‎گردد.
آيا آن دانش‎آموز، با ساير دانش‎آموزان، از نظر اصل آفرينش متفاوت است؟ و آيا در ترك گناه و اطاعت از استاد مجبور بوده است؟ قطعاً پاسخ منفي است.
زيرا صدور گناه در اصل براي وي ممتنع نبوده، بلكه حالت خودداري از گناه، پس از حالت ترديد و امكان در نظر او، به مرحلة قطع و امتناع رسيده است. و اين قطعيت و امتناع ناشي از اراده و اختيار خود اوست كه پس از تصور گناه و انجام يك رشته محاسبات و ملاحظات، به دست آمده است. و اختيار، حقيقتي جز اين ندارد.
2. علم و آگاهي قطعي و كامل از نتايج اطاعت و عواقب گناه. با وجود چنين علم و آگاهي، ديگر فرد معصوم نسبت به لذت‎هاي موقت و گذرا كه از طريق گناه براي او حاصل مي‎شود، ميل و رغبتي نخواهد داشت، و در نتيجه «طاعت» را بر «معصيت» ترجيح مي‎دهد. و در نتيجه صدور گناه كه در آغاز بر او «ممكن» بود، «ممتنع» خواهد شد.
براي مثال، فردي را در نظر بگيريد كه به دليل پاره‎اي اغراض مادي و شيطاني مي‎خواهد دست به دزدي بزند، ولي اطمينان دارد كه پس از انجام اين كار توسط نيروي انتظامي دستگير، و تحويل دادگاه مي‎شود، و قاضي نيز دستور بريدن دست وي را صادر خواهد كرد، و از آن پس نيز او در جامعه به عنوان يك دزد شناخته مي‎شود، يعني هم دست خود و هم حيثيت و اعتبار اجتماعي خويش را از دست مي‎دهد.
اين شخص، با وجود چنين پيش آگاهي روشن و اطمينان نسبت به عواقب وخيم دزدي، انگيزه‎اي براي انجام چنين كاري نخواهد داشت، و در نتيجه نسبت به اين گناه بي‎تمايل مي‎شود. بنابراين، در مواردي كه كسي دست به دزدي مي‎زند به سبب آن است كه علم و اطمينان كامل هم جانبه نسبت به عواقب آن ندارد، يعني احتمال مي‎دهد كه:
1. اصلاً كسي از كار او باخبر نشود.
2. يا بتواند فرار كند و دستگير نشود.
3. يا در دادگاه خود را تبرئه كند.
4. يا از طريق دادن رشوه خود را نجات دهد.
نتيجه مي‎گيريم كه علم و اطمينان به پيامدهاي سوء گناه، موجب عصمت مي‎گردد، و در عين حال با اختيار شخص نيز منافات ندارد، زيرا اين عصمت برخاسته از آگاهي به عواقب گناه و انجام يك رشته محاسبات و ملاحظات حاصل شده است. و اختيار، حقيقتي جز اين ندارد.
نتيجه
1. پيامبران الهي و ديگر معصومان نسبت به كمال و جمال الهي معرفت كامل دارند و شيفته و فريفتة كمال و جمال خدا هستند، و اين معرفت و شيفتگي مانع از پيدايش انگيزه انجام گناه براي آنان است.
2. پيامبران الهي و ديگر معصومان از عواقب گناه به طور كامل آگاهند، و اين آگاهي پيراسته از هر گونه شك و گمان و مانع از پيدايش انگيزه انجام گناه است.
3. علم و شناخت، در دو زمينة گذشته از مبادي و مقدمات افعال اختياري انسان است. بنابراين، عصمت كه نتيجة علم و شناخت است، از طريق اختيار به دست مي‎آيد و با آن منافات ندارد.
عصمت و نسبت گناه به معصوم؟!
براي كساني كه با قرآن كريم و سخنان معصومان ـ عليهم السلام ـ اندك آشنايي دارند، اين اشكال مطرح است كه اگر پيامبران، معصوم بوده‎اند:
اولاً: چرا در قرآن به آنان نسبت گناه داده شده است؟
ثانياً: چرا پيامبران و امامان معصوم، گاهي خود را گناهكار خوانده و از خدا طلب آمرزش كرده‎اند؟
براي پاسخ به اين اشكال، بايد توجه داشت كه گناه، مصاديق و مراتب گوناگوني دارد كه با تفكيك آن‎ها از يكديگر بسياري از اشتباهات و اشكال‎هايي كه دربارة عصمت پيامبران و اولياي خدا مطرح شده است، حل خواهد شد. اين موارد عبارتند از:
1. مخالفت با اوامر و نواهي «مولوي» كه در محدودة واجب و حرام ـ مانند دروغگويي، دزدي، ترك نماز و روزة واجب و در يك كلمه ترك واجبات، ارتكاب محرمات ـ شكل مي‎گيرد. و رايج‎ترين معناي گناه همين مورد است، و دلايل عقلي و نقلي، بر عصمت پيامبران و ديگر معصومان از اين گناه دلالت دارد و در هيچ منبع و مأخذي، چنين گناهي به آنان نسبت داده نشده است.
2. انجام كاري از شخصي كه داراي مقام علمي و معنوي فوق العاده‎اي است، با توجه به مقام ويژة او بهتر است كه اين گونه كارها از وي صادر نشود، هر چند آن كار در مقايسه با نوع مكلفان، عملي ناشايسته به شمار نمي‎رود. اين‎گونه گناه را «ترك اولي» مي‎گويند.
3. اعمال عبادي بندگان، هر چند به طور شايسته انجام شود، باز نسبت به مقام بزرگ خداوند و لطف‎ها و نعمت‎هاي بي‎شمار او ناچيز و ناقص است و اساساً قابل مقايسه نيست. به همين دليل، آنان كه با عظمت خداوند آشنايي بيشتري دارند، عبادت خود را با نهايت شرمساري به پيشگاه او عرضه مي‎كنند و پيوسته به تقصير خويش اعتراف مي‎كنند.
بنده همان به كه ز تقصير خويش عذر به درگاه خداي آورد
ور نه سزاوار خداونديش كس نتواند كه به جاي آورد
بنابراين آن چه در مورد پيامبران و اولياي الهي متصور است دو قسم اخير است، و اين دو با مقام عصمت آنان منافات ندارند. يعني گاهي از پيامبران الهي عملي سرزده است كه با توجه به مقام فوق‎العادة آنان ترك آن بهتر بوده است (ترك اولي). نيز معرفت اولياي الهي و عشق آنان به عبادت خدا در حدي بوده كه نمي‎خواستند حتي لحظه‎اي از خدا دور باشند. ليكن از سوي ديگر آن بزرگواران بشر بودند و جنبه بشريت آنان ايجاب مي‎كرد كه به وظايف مرتبط به آن نيز بپردازند، ولي آنان با توجه به مقام معنوي فوق‎العاده‎اي كه داشتند، اشتغال به آن را با عظمت خداوند ناسازگار ديده و اين لحظات را لحظات غفلت و گناه مي‎شمردند و لذا با اعتراف به گناه، كوتاهي در بندگي (نه انجام حرام يا ترك واجب) عذر تقصير خويش را به درگاه حضرت حق بيان مي‎نمودند.
در دعاي عرفه منسوب به سيد الشهدا ـ عليه السلام ـ مي‎خوانيم:
«يَا مَنْ ألْبَسَ أولِيَاءَهُ مَلَابِسَ هَيْبَةِ، فَقَامُوا بَيْنَ يَدَيْهِ مُستَغْفِرِينَ».[1]
«اي كسي كه جامه‎هاي هيبت و عظمتت را به دوستانت پوشاندي، و به همين دليل اولياي تو براي آمرزش خواهي در پيشگاهت به پا خاستند».[1] . اقبال الاعمال، ص 350.

[هستي]

بسمه تعالي
ظاهرا قرار است به مباحث اختلاف بر انگيز پرداخته نشود ومن هم بدليل اهميت بحث عصمت تنها به ان مي پردازم.
در مورد عصمت ائمه شيعه نمي گويند كه اين امر ذاتي است بلكه عنايتي از جانب خداوند است وبه دليل قربي كه بر اثر عبوديت به خداوند حاصل مي كنند. پس

خداوند با توجه به اخلاص بندگانش و ميزان عبوديت انها ,انها را به با لاترين درجه قرب مي رساند.
وقتي مي گوئيم انساني به خداوند نزديك مي شود منظور يك امر تشريفاتي نيست كه جايي نزديك خداوند بلكه يك امر واقعي است يعني نزديكي به علم خداوند ونزديكي به اراده خداوند و.. ...خداگونگي انسان.
در ايات:
ان تتقوالله يجعل لكم فرقانا

والذين جاهدوا فينا لنهدينهم سبلنا

ووقتي انساني به اين مرتبه رسيد از انسانهاي معمولي فرا تر ميرود.وخداوند خود هدايت اورا بر عهده مي گيرد با نور وبا فرقان وحتي با روح تاييد كننده او را ياري مي كند:

در ايه22 سوره مجادله:اولئك كتب في قلوبهم الايمان وايدهم بروح منه
"كلمه ((اولئك )) اشاره به مردمى است كه به خاطر ايمانى كه به خدا و روز جزا دارند با دشمنان خدا هر چند پدر و يا پسر يا برادرشان باشد دوستى نمى كنند. و ((كتابت )) به معناى اثبات غير قابل زوال است . و ضمير در ((كتب )) به خداى تعالى برمى گردد. و اين آيه تصريح و نص در اين است كه چنين كسانى مؤ منين حقيقى هستند."
مراد از تاءييد مؤ منين به روحى از او چيست؟علامه اورده است:
و ايدهم بروح منه )) - كلمه ((تاييد)) به معناى تقويت است . و ضمير فاعل در جمله ((ايدهم )) به ((اللّه )) برمى گردد، و همچنين ضمير در ((منه )). و كلمه ((من )) ابتدائيه است . و معناى جمله اين است كه : خداى تعالى اين گونه انسان ها را به روحى از خودتقويت نمود.

نكته اى كه در اينجا هست اين است كه ((روح )) به طورى كه از معناى آن به ذهن تبادر مى كند عبارت است از مبداء حيات ، كه قدرت و شعور از آن ناشى مى شود. بنابر اين ، اگر عبارت ((و ايدهم بروح منه )) را بر ظاهرش باقى بگذاريم ، اين معنا را افاده مى كند كه در مؤ منين علاوه بر روح بشريت كه در مؤ من و كافر هست ، روحى ديگر وجود دارد كه از آن حياتى ديگر ناشى مى شود، و قدرتى و شعورى جديد مى آورد، و به همين معنا است كه آيه ((او من كان ميتا فاحييناه و جعلنا له نورا يمشى به فى الناس كمن مثله فى الظلمات ليس بخارج منها)) به آن اشاره نموده .

با اين توضيح مشخص است كه بعضي از انسانها به مقاماتي ميرسند كه ديگران نمي رسند .

[ahlesonnat]

(اكر اهل سنت انبياء معصوم ميداند جرا كتاب اهل سنت صحيح بخارى نقل ميكند :
عن ابن عمر قال مر رجل على النبي صلى الله عليه وسلم وهو يبول فسلم عليه فلم يرد عليه * ( حسن صحيح ) صحيح أبي داود 12 : وأخرجه مسلم)

این حدیث دلالت بر یک حکم فقهی دارد وانهم اینکه "سلام" یکی از اسماء خداست ورسول خدا صلی الله علیه وسلم نخواستند در حال قضای حاجت نام پاک خدا را بزبان بیاورد .این از نهایت ورع پیامبر بود

رسول الله صلی الله علیه وسلم حتی در حدیثی امده که جواب سلام کسی را نداد تا اینکه با خاک روی دیوار تیمم کرد زیرا اب در کنارش نبود!
اهل سنت انبیاء را فقط در امور دریافت وابلاغ وحی معصوم میدانند
انهم بدلایل موجود در قران واحادیث صحیح
از قران مثل قول خدا:
عفا الله عنک لم أذنت لهم حتی یتبن لک الذین صدقوا وتعلم الکاذبین سوره توبه ایه 43
خداوند تورا بخشید(ای رسول خدا)چرا پیش از انکه راستگویان ودروغگویان رابشناسی به انها اجازه دادی (که در جنگ شرکت نکنند )
این بخشش معقول نیست مگر در برابر ترک یک امر بهتر . والا خدا گناه ناکرده را چرا ببخشد؟
ودر سوره فتح ایه 2 میفرماید:
"لیغفر لک الله ما تقدم من ذنبک وما تأخر "
ونگفت " لیصونک من الذنب"

در احادیث صحیح امده که رسول الله صلی الله علیه وسلم در نمازی سهو کرده کمتر خوانده است
ویا اینکه در وقت نماز بخواب رفته ونماز صبح را بعد از طلوع افتاب خوانده است

این احادیث صحیح هستند پس پیامبرصلی الله علیه وسلم از این امر مصون نبوده است.
ولی این امر از ارزش او کم نمیکند واو بهترین خلق خداست

[ahlesonnat]

بسمه تعالي
ظاهرا قرار است به مباحث اختلاف بر انگيز پرداخته نشود ومن هم بدليل اهميت بحث عصمت تنها به ان مي پردازم.
در مورد عصمت ائمه شيعه نمي گويند كه اين امر ذاتي است بلكه عنايتي از جانب خداوند است وبه دليل قربي كه بر اثر عبوديت به خداوند حاصل مي كنند. پس

خداوند با توجه به اخلاص بندگانش و ميزان عبوديت انها ,انها را به با لاترين درجه قرب مي رساند.
وقتي مي گوئيم انساني به خداوند نزديك مي شود منظور يك امر تشريفاتي نيست كه جايي نزديك خداوند بلكه يك امر واقعي است يعني نزديكي به علم خداوند ونزديكي به اراده خداوند و.. ...خداگونگي انسان.
در ايات:
ان تتقوالله يجعل لكم فرقانا

والذين جاهدوا فينا لنهدينهم سبلنا

ووقتي انساني به اين مرتبه رسيد از انسانهاي معمولي فرا تر ميرود.وخداوند خود هدايت اورا بر عهده مي گيرد با نور وبا فرقان وحتي با روح تاييد كننده او را ياري مي كند:

در ايه22 سوره مجادله:اولئك كتب في قلوبهم الايمان وايدهم بروح منه
"كلمه ((اولئك )) اشاره به مردمى است كه به خاطر ايمانى كه به خدا و روز جزا دارند با دشمنان خدا هر چند پدر و يا پسر يا برادرشان باشد دوستى نمى كنند. و ((كتابت )) به معناى اثبات غير قابل زوال است . و ضمير در ((كتب )) به خداى تعالى برمى گردد. و اين آيه تصريح و نص در اين است كه چنين كسانى مؤ منين حقيقى هستند."
مراد از تاءييد مؤ منين به روحى از او چيست؟علامه اورده است:
و ايدهم بروح منه )) - كلمه ((تاييد)) به معناى تقويت است . و ضمير فاعل در جمله ((ايدهم )) به ((اللّه )) برمى گردد، و همچنين ضمير در ((منه )). و كلمه ((من )) ابتدائيه است . و معناى جمله اين است كه : خداى تعالى اين گونه انسان ها را به روحى از خودتقويت نمود.

نكته اى كه در اينجا هست اين است كه ((روح )) به طورى كه از معناى آن به ذهن تبادر مى كند عبارت است از مبداء حيات ، كه قدرت و شعور از آن ناشى مى شود. بنابر اين ، اگر عبارت ((و ايدهم بروح منه )) را بر ظاهرش باقى بگذاريم ، اين معنا را افاده مى كند كه در مؤ منين علاوه بر روح بشريت كه در مؤ من و كافر هست ، روحى ديگر وجود دارد كه از آن حياتى ديگر ناشى مى شود، و قدرتى و شعورى جديد مى آورد، و به همين معنا است كه آيه ((او من كان ميتا فاحييناه و جعلنا له نورا يمشى به فى الناس كمن مثله فى الظلمات ليس بخارج منها)) به آن اشاره نموده .

با اين توضيح مشخص است كه بعضي از انسانها به مقاماتي ميرسند كه ديگران نمي رسند .
اولا این ایه بر همه صحابه رضوان الله علیهم که این صفات را داشتند صدق میکند پس بنابر تفسیر شما همه انها معصوم هستند
دوما یاری دادن بمعنای یاری در هدایت شاید صادق باشد ولی در سیاق وترتیب ایه (که شیعه به ان توجه نمیکند) خیلی بعید میرسد بلکه موضوع سردشمنی با کافران (از خویشاوندان) است وحتی اگر درست باشد دلیل بر معصومیت نیست

[ahlesonnat]

عدم عصمت انبیاء در امر غیر از ابلاغ وحی ودریافت ان بهیچ وجه مخالف غرض انبیاء نیست بلکه برعکس حکمت والای خداوند چنین حکم میکند زیرا انها برای ما الگو هستند (اسوه حسنه) وبه ما یاد دادند که در هنگام اشتباه وگناه چکونه رفتار کنیم
در غیر این صورت معنای الگو کامل نمیشود وهمه میگویند ما چطور یک انسان معصوم از اشتباه را الگوی خود قرار دهیم (قل إنما انا بشر مثلکم) ثابت میکند که همگی از خطا دور نبودند ولی همه آنها بعد از گناه بوسیله وحی هشدار وآگاهی داده میشدند وتوبه میکردند وبخشیده میشدند.

[حق جو]

چرا عده ای اصرار دارند پیامبران را گناهکار معرفی کنند؟

با توجه به اینکه خطا کار بودن پیامبران مقصود رسالت - که ارشاد و هدایت مردم از خطا به صواب است - را زیر سوال می برد چرا عده ای بر این موضوع اصرار دارند؟
به راستی چه کسی از گناهکار بودن پیامبر اسلام سود می برد؟
با اندک دقتی در تاریخ اسلام قضیه روشن می شود.
پس از رحلت پیامبر(ص) شاهد پایمال شدن وصیت آنحضرت در باره خلافت علی (ع) و غصب خلافت توسط کسانی هستیم که گذشته ای پر از گناه و آینده ای چرکین دارند. عملکرد این افراد به گونه ای بوده است که حتی دوستانشان نتوانستند ستمکاری آنها را کتمان کنند.
مسلمانان با قبول عصمت پیامبر (ص) نمی توانستند پس از او، جانشینی تبهکاران را پذیرا شوند و همینجا بود که تلاشها برای خدشه دار کردن عصمت پیامبر آغازشد.
کسانی که وقیحانه پیامبر عظیم الشان اسلام را گنهکار می شمارند در مقابل کسی که از گناه اصحاب سخن بگوید بسرعت آرایش خصمانه می گیرند و چنین شخصی را رافضی و خارج از جماعت مسلمین می دانند !!!
و ازعجائب اینکه اصحاب پیامبر گناهکار ( نعوذ بالله ) ستارگان آسمانند که به هر کدام اقتدا کنیم هدایت می شویم!!!
اصحابی که خودشان یکدیگر را مرتد و مهدور الدم می دانستند و تاریخ گواه سیراب شدن شمشیرهاشان از خون یکدیگر است.

[ahlesonnat]

اولا اشتباه نکنید :کسی پیامبران را گناهکار معرفی نکرد بلکه اهل سنت میگویند که پیامبران هم مانند همه بشر دچار اشتباه میشوند (امیدوارم فرق بین گناه واشتباه را بدانید)که البته برای مقام پیامبری اشتباه حکم گناه برای مارا دارد هرکس بنا به علمش مؤاخذه میشود ولی انها از این اشتباه هم توبه کردند
دوما حالا ما در مقابل نص اجتهاد میکنیم یا شما؟!!!
ما ایه از قران میاوریم شما عقل را پیش میکشید؟انهم با چه فلسفه هایی!!
اگر دلیل از قران دارید که پیامبر از اشتباه در امور غیر از وحی مصون است بفرمایید
خداوند میفرماید والله یعصمک من الناس ولی نگفته والله یعصمک من الخطأ والذنوب
بلکه بارها به او گفته خداوند گناهانت رامیبخشد وخطاب به او میگوید واستغفر الله و میفرماید قل رب أعوذ بک من همزات الشیاطین و بسیار ایه دیگر.

[غربت]

(اكر اهل سنت انبياء معصوم ميداند جرا كتاب اهل سنت صحيح بخارى نقل ميكند :
عن ابن عمر قال مر رجل على النبي صلى الله عليه وسلم وهو يبول فسلم عليه فلم يرد عليه * ( حسن صحيح ) صحيح أبي داود 12 : وأخرجه مسلم)

این حدیث دلالت بر یک حکم فقهی دارد وانهم اینکه "سلام" یکی از اسماء خداست ورسول خدا صلی الله علیه وسلم نخواستند در حال قضای حاجت نام پاک خدا را بزبان بیاورد .این از نهایت ورع پیامبر بود

رسول الله صلی الله علیه وسلم حتی در حدیثی امده که جواب سلام کسی را نداد تا اینکه با خاک روی دیوار تیمم کرد زیرا اب در کنارش نبود!
اهل سنت انبیاء را فقط در امور دریافت وابلاغ وحی معصوم میدانند
انهم بدلایل موجود در قران واحادیث صحیح
از قران مثل قول خدا:
عفا الله عنک لم أذنت لهم حتی یتبن لک الذین صدقوا وتعلم الکاذبین سوره توبه ایه 43
خداوند تورا بخشید(ای رسول خدا)چرا پیش از انکه راستگویان ودروغگویان رابشناسی به انها اجازه دادی (که در جنگ شرکت نکنند )
این بخشش معقول نیست مگر در برابر ترک یک امر بهتر . والا خدا گناه ناکرده را چرا ببخشد؟
ودر سوره فتح ایه 2 میفرماید:
"لیغفر لک الله ما تقدم من ذنبک وما تأخر "
ونگفت " لیصونک من الذنب"

در احادیث صحیح امده که رسول الله صلی الله علیه وسلم در نمازی سهو کرده کمتر خوانده است
ویا اینکه در وقت نماز بخواب رفته ونماز صبح را بعد از طلوع افتاب خوانده است

این احادیث صحیح هستند پس پیامبرصلی الله علیه وسلم از این امر مصون نبوده است.
ولی این امر از ارزش او کم نمیکند واو بهترین خلق خداست

لا إله إلا الله پیامبراهل سنت در نمازی سهو کرده کمتر خوانده است
ودر وقت نماز بخواب رفته ونماز صبح را بعد از طلوع افتاب خوانده است
پس نميشه پیامبر حجت خدا بر خلق باشه
آقايون به پیامبر اهل سنت گوش حرف نشين نماز صبح را بعد از طلوع افتاب خوانده است يعني پیامبر مقصّر بوده
كسي هست جواب اين آقا گُمراه بده ؟
يا من جوابش بدم

[تازه مسلمان]

سلام علیکم
دوستان در جواب به سوال من مطالبی را مطرح کردند که وظیفه خود می دانم که به آنان پاسخ بگویم.
برخی دوستان شیعه ما گمان می کنند که وقتی ما می گوییم که انبیاء اشتباه می کنند و معصوم آنطوری که شیعه می گوید نیستند پس آنان انبیا را بیشتر از اهل سنت دوست دارند.باید عرض کنم که یکی از دستورات قرآن محبت مومن نسبت به خدا انبیا و مومنین است (اشداء علی الکفار و رحماء بینهم)اما این محبت نباید تبدیل به غلو شود انبیا نیز همانند ما انسان هستند و شیطان به سراعغ آنان نیز می رود که اگر نرود پس پیامبران هنری نکرده اند که پاک مانده اند.اما منظور ما از این که اشتباه می کنند نه همانند اشتباهاتی که ما می کنیم بلکه (کار نیکان را قیاس از خود نگیر)
اما شاید پرسیده شود حالا چه اشکالی دارد که شیعه انبیا را معصوم بداند مگر شما حسود انبیا هستید.
باید عرض کنم شما را به خدا این قدر سطحی به عقاید دینیتان نگاه نکنید یک عقیده اشتباه ممکن است خسارات زیادی را برای جامعه داشته باشد.برای روشن شدن مسئله یک مثال می زنم که در جوامع شیعه به وفور یافت می شود.
شاید خود شما بارها افرادی را دیده اید که گناه می کنند و وقتی به انان می گوییم پیامبر اینگونه نبود اهل بیت اینگونه نبودند فوراً می گویند ای بابا ما را با آنان مقایسه می کنی ما کجا و آنان کجا مگر نمی دانی آنان معصومند و ما خاک پای آنان هم نمی شویم.و این به داخل فکر و ذهن آنان رسوخ کرده است.
این عقیده بین شیعیان و انبیاء دیوار بزرگی کشیده و بین آنان فاصله انداخته طوری که یک شیعه جرأت نمی کند بگوید من می خواهم مثل محمد یا علی یا حتی سلمان شوم.زیرا گمان می کنند رسیدن به آنان غیر ممکن است.
اصولا بشر دوست دارد قهرمانانش را زیادی بزرگ کند و از آنان افسانه بسازد سعی می کند قهرمانان تاریخی و مذهبی اش را زیادی بزرگ کند به آنان فضایلی را نسبت می دهد که باورش مشکل است و...
اما این تندروی یک عقب نشینی سریع را هم به دنبال دارد و آن اینکه بسیاری از جوانان و حتی طلاب شیعه را که من دیده ام وقتی شروع به مطالعه در منابع دینیشان می کنند و سطح آگاهیشان بالا می رود به ناگاه شک و تردید همچون باران به طرفشان سرازیر می شود آنان آگاهیشان بالا رفته و دیگر نمی توانند برخی مطالبی را که درباره ائمه شان گفته می شود باور کنند از طرفی نیز آنقدر تخم عداوت و دشمنی نسبت به اهل سنت را در دلشان کاشته اند که ترجیح می دهند بی دین شوند اما سنی نشوند.این چنین است که بعد از انقلاب ایران که حکومت سعی زیادی در ترویج مذهب شیعه کرد به تدریج باران شبهات نسبت به دین و اسلام شروع شد جوانان روز به روز چه در ظاهر و چه در باطن بی دین می شوند اما حاظر نیستند سنی شوند.
حال مقایسه کنیم وضع ایران را با وضع کشور لائیکی همچون ترکیه
در ترکیه با اینکه حکومتش لائیک و ضد دین است اما بسیاری از دختران و زنان آنجا حاضر نیستند حجاب را کنار بگذارند حتی اگر در ظاهر به ضررشان تمام شود اما گمان می کنید در ایران به ظاهر اسلامی اگر حکومت عوض شود چه می شود جوابش را بسیاری از شخصیت ها در ایران داده اند همان چیزی می شود که در روسیه هنگام انقلاب کمونیستی شد.
پس از جوانان شیعه خواهش می کنم کمی از تعصب دوری گزینند و آنقد که کتب افرادی همچون مارکس ، روسو و سارتر را می خوانند کمی هم کتب اهل سنت را بخوانند

[هستي]

بسمه تعالي
نقل قول:
اصولا بشر دوست دارد قهرمانانش را زیادی بزرگ کند و از آنان افسانه بسازد سعی می کند قهرمانان تاریخی و مذهبی اش را زیادی بزرگ کند به آنان فضایلی را نسبت می دهد که باورش مشکل است و

فكر نمي كنيد سبك نوشته تان اشنا است وبه يك تازه مسلمان نمي خورد؟...
جواب:
به قول امام علی در نهج البلاغه: "ما برح لله عزت آلاؤه فی البرهة بعد البرهة و فی ازمان الفترات عباد ناجاهم فی فکرهم و کلمهم فی ذات عقولهم" ، "همواره خداوند در زمان های مختلف [ و در دوران فترت انبياء] بندگانی دارد که در فکرشان و در عمق عقولشان با آنان سخن مي گويد.

وقتي در زمانهاي ديگر هم هست شما درمورد ائمه ترديد مي كنيد؟

[غربت]

برادرهاى اهل سنت
اين روايت انس ابن مالك نقل كرده از علماى بزرك اهل سنت
امير المؤمنين مى فرمايد ( نحن اهل البيت لا يقاس بنا احد )

احاديث في فضل امير المؤمنين علي واهل البيت(عليهم السلام) مستخرجة من كتاب( فردوس الاخبار)

وهو لاحد علماء اخواننا السنة ويعرف بالديلمي متوفى سنة 509هجري

وقد طبع الكتاب في الرياض في خمس مجلدات بتحقيق: فوّاز أحمد سنة1944م


وهذه هي الاحاديث مرقمة حسب ما جاءت في كتاب فردوس الاخبار

اين أحاديث در فضل علي واهل بيت (ع) از كتاب فردوس الاخبارنويسنده كتاب عالم بزرك اهل سنت معروف ( الديلمي ) واين كتاب چاب شده در عربساتان سعودي ( الرياض ) بنج مجلّد تحقيق كتاب فواز احمد سال 1944 م

1. [39]. ابن عباس: (أوّلُ مَنْ صلّى معى عليّ).
2. [103]. ابن عباس: (أنا النذير, و عليّ الهادى, و بك يا عليّ يهتدى المهتدون).
3. [107]. عايشه: (أنا سيّد ولدِ آدم ولا فخرَ, و عليّ سيّد شباب العرب و لا فخر).
4. [108] عبداللّه بن مسعود: (أنا مدينة العلم و عليّ بابها).
5.[109]. جابر بن عبداللّه: (أنا مدينة العلم و عليّ بابها, فمن أراد العلمَ فليأت البابَ).
6. [110]. ابن عباس: (أنا ميزان العلم, و على كفّتاه, والحسن والحسين خيوطه, و فاطمة علاقته, و الأئمة من بعدى عموده يوزن به أعمال المحبّين لنا و المبغضين لنا).
7. [111]. انس بن مالك: (أنا مدينة العلم و عليّ بابها).
8 . [112]. ابن عباس: (أنا و عليّ من شجرة واحدة, والناس من أشجارٍ شتّى).
9. [118] وَهْب بن صيفى: (أنا أقاتل على تنزيل القرآن, و عليّ يقاتل على تأويل القرآن).
10. [138]. ابن عباس: (أنا شجرة, و فاطمة حملها, و على لقاحها, والحسن والحسين, ثمرتها, و المحبّون أهل البيت ورقها, من الجنة حقاً حقاً).
11. [154]. انس بن مالك: (إنّا معشر بنى عبدالمطّلب سادة أهل الجنّة: أنّا و حمزة و جعفر و عليّ والحسن والحسين والمهديّ).
12. [197]. ابو سعيد: (إنى تارك فيكم الثقلين, أحدهما أكبر من الآخر: (كتاب اللّه, حبل ممدود من السماء إلى الارض, و عترتى, أهل بيتى, ولن يفترقا حتّى يردا علَيَّ الحوض).
13. [555]. جابر: (إنّ اللّه ـ عزّ و جل ـ يباهى بعليّ بن أبى طالب, كلّ يوم… الملائكة المقرّبين, حتّى يقول: بخ بخ, هنيئاً لك يا عليّ!).
14. [616]. جابر: (إنّ اللّه ـ عزّ و جلّ ـ جعل ذرّية كلِّ نبى فى صُلبه, و جعل ذرّيتى فى صلب عليّ بن أبى طالب).
15. [1395]. جابر: (إنّما سمّيت إبنتى فاطمة, لأنّ اللّه ـ عزّ و جلّ ـ فطمها و فطم محبّيها عن النّار).
16. [1494]. سلمان الفارسى: (أعلم أمتى بعدى عليّ بن أبى طالب)
17. [1756]. عمّار بن ياسر: (اُوصى مَن آمن بى, و صدّق بولاية عليّ بن أبى طالب, فمن تولاه تولاّنى, و من تولاّنى فقد تولى اللّه ـ عزّ و جلّ ـ).
18. [1789]. ابن عباس: (عليّ منّى و أنا منه. عليّ حيث يكون أكن, و حيث أكون يكن).
19. [1790]. ابن عمر: (عليّ أبهاها و أوسمُها)
20. [1791]. شدّاد بن اوس: (عليّ أبهى أمتى و أسماها).
21. [1861]: (اللّهمَّ أعِنْه و أعِنْ به, و ارحَمْه و ارحمْ به, و انصُرْه و انصُرْ به. اللّهم والِ من والاه و عاد من عاداه!) ـ يعنى علياً ـ.
22. [2278]. جابر بن عبداللّه: (ثلاثة من كنّ فيه فليس منّى و لا أنا منه: بغض عليّ, و بغض أهل بيتى, و من قال: الإيمان كلام.
23. [2495]. جابر بن عبداللّه: (حقّ عليّ بن أبى طالب على هذه الاُمة, كحقّ الوالدِ على ولدِه).
24. [2543]. ابن مسعود: (حبّ آل محمّد يوماً, خير من عبادة سنة, و من مات عليه دخل الجنّة).
25. [2544]. ابن عباس: (حبّ عليّ بن أبى طالب يأكل الذنوب, كما تأكل النار الحطب).
26. [2554]. عمر بن خطّابhttp://forum.ansaralhusain.net/images/smilies/frown.gifحبّ عليّ براءة من النّار).
27. [2547]. معاذ بن جبل: (حبّ على بن أبى طالب حسنة, لايضرّ معها سيئة, بغضه سيئة لاينفع معها حسنة).
28. [2624]. ابو سعيد: (الحسن و الحسين سيّدا شباب أهل الجنّة).
29. [2625]. ابن عمر: (الحسن و الحسين, هما ريحانَتى من الدنيا).
30. [2627]. عليّ بن أبى طالب [ع]: (الحسن و الحسين يوم القيامة عن جنبتَى عرش الرحمن, بمنزلة الشنفين من الوجه).
31. [2628]. يعلى بن مُرَّه: (الحسين منّى و أنا من حسين أحب اللّه من أحبّ حسيناً. الحسين سبط من الأسباط).
32. [2776]. سلمان: (خُلقت أنا و عليّ من نور واحد, قبل أن يخلق اللّه آدم, ركب ذلك فى صلبه, فلم يزل فى شىء واحد, حتّى افترقا فى صلب عبدالمطّلب, ففيّ النبوّة و فى عليٍّ الخلافة).
33. [2974]. عايشه: (ذكر عليٍّ عبادة).
34. [3018]. جابر بن عبداللّه: (رأيت على باب الجنّة مكتوباً: لا اللّه إلاّ اللّه, محمّد رسول اللّه, عليّ أخو رسول اللّه).
35. [3417]. امّ سلمه: (شيعة عليٍّ هم الفائزون يوم القيامة).
36. [3609]. سلمان: (صاحب سرّى عليّ بن أبى طالب).
37. [3681]. داوود بن بلال بن هيثم: (الصدّيقون ثلاثة: حبيبٌ النجّار و حِزقِيلُ مؤمنُ آل فرعون, و عليّ بن أبى طالب, و الثالث أفضلهم).
38. [3989]. سلمان فارسى: (عليّ بن أبى طالب ينجز عِداتى و يقضى دينى).
39. [3990]. عمران بن حُصَين: (عليّ منّى و أنا منه, و هو ولى كلِّ مؤمن من بعدى).
40. [3991]. امّ سلمه: (عليّ و شيعته هم الفائزون يوم القيامة).
41. [3992]. جابر بن عبداللّه: (عليّ منّى بمنزلة هارون من موسى, إلاّ أنّه لا نبيَّ بعدى).
42. [2993]. ابن عباس: (عليّ منّى بمنزلة رأسى من بدنى).
43. [3994]. ابن عباس: (عليّ خيرالبشر. من شكّ فيه فقد كفر).
44. [3997]. انس بن مالك: (عليّ بن أبى طالب يُزهر فى الجنّة ككوكب الصُّبحِ لأهل الدنيا).
45. [3998]. ابن عباس: (عليّ بن أبى طالبِ باب حِطّة, من دخل منه كان مؤمناً, و من خرج منه كان كافراً).
46. [3999]. حذيفه: (عليٌّ قسيم النّار).
47. [4000]. ابوذر: (عليّ باب علمى, و مبيِّن لاُمتى ما اُرسلت به من بعدى. حبّه ايمان و بغضه نفاق, و النظر إليه رأفة, و مودّته عبادة).
48. [4001]. حذيفه: (عليّ أخى و ابن عمّى).
49. [4280]. ابن مسعود: (فاطمة أحصنَت فرْجها, فأدخلها اللّه و ذرّيتها الجنّة).
50. [4282]. مِسوَر: (فاطمة بَضعة منّى, فمن أغضبها أغضبنى, أو آذاها آذانى).
51. [4283]. ابو سعيد: (فاطمة سيّدة نساء العالمين).
52. [4284]. عمر بن خطّاب: (فاطمة و عليّ و الحسن و الحسين فى حظيرة القدس فى قبّة بيضآء, سقفها عرش الرحمان ـ عزّ و جلّ ـ).
53. [4288]. على بن ابى طالب [ع]: (فتلّقى آدمُ من ربّه كلماتٍ فَتابَ عَلَيْه: إنّ اللّه أهبط آدم بالهند و حوّاء بجدّة, و إبليس ببيسان, والحيّة بأصبهان, و كان للحيّة قوائم كقوائم البعير, و مكث آدم بالهند مئة سنة باكياً على خطيئته, حتّى بعث اللّه إليه جبرئيل و قال: يا آدم! ألم أخلقك بَيَدَى؟ ألم أنفخ فيك من روحى؟ ألم أسجد لك ملائكتى؟ ألم أزوجك حوّاء أمتى؟ قال بلى. قال: فما هذا البكاء؟ قال: و ما يَمنعُنى من البكاء و قد أخرجتُ من جوار الرحمن؟ قال: فعليك بهؤلاء الكلمات; فانّ اللّه قابل توبتك و غافر ذنبك. قل: ساللّهمّ إنّى أسألك بحقّ محمّد, سبحانك لا إله إلاّ أنت, عملت سوءً و ظلمت نفسى, فاغفر لى. إنّك أنت الغفور الرّحيم. اللّهمّ إنّى أسألك بحقّ محمّد و آل محمّد, سبحانك لا إله إلاّ أنت, عملت سوءً و ظلمت نفسى; فتُب عليّ إّنك أنت التوّاب الرحيمز فهؤلاء الكلمات الّتى تلقّى آدم).
54. [4601]. ابن مسعود: (قولوا فى كلّ جِلسة: التحيّات للّه والصلاة و الطيبات; السلام عليك .أنّ محمّداً عبده و رسوله. قولوا: اللّهمّ صلّ على محمّد و على آل محمّد, كما صلّيت على إبراهيم, إنّك حميد مجيد).
55. [4602]. ابو حميد ساعدى: (قولوا: اللّهم صلّ على محمّد و على أزواجه و ذرّيته, كما صلّيت على إبراهيم, إنّك حميد مجيد, و بارك اللّهم على محمّد و على آل محمّد, كما باركت على إبراهيم إنّك حميد مجيد).
56. [4713]. اُمّ سلمه: (القرآن مع عليّ و عليّ مع القرآن).
57. [4824]. عمر: (كلّ بنى أبٍ ينتمون إلى عُصبة أبيهم إلاّ وَلد فاطمة, فانّى أنا أبوهم و أنا عصبتهم).

58. [4884]. سلمان: (كنت أنا و عليّ نوراً بين يدى اللّه ـ عزّ و جلّ ـ مطبقاً, يسبِّح اللّه ذلك النور و يقدّسه قبل أن يخلُقَ اللّه آدم بأربعة ألف عام; فلمّا خلق اللّه ـ عزّ و جلّ ـ آدم رُكِّبَ ذلك النور فى صلبه. فلم نزل فى شىء واحد حتّى افترقنا فى صلب عبدالمطّلب, فجزء أنا و جزء عليّ).
59. [5047]. بريده: (لكلّ نبيّ وصى و وارث, وإنّ عليّاً وصيى و وارثى).
60. [5104]. حذيفة بن يمان: (لو علم الناس متى سمِّى عليّ أميرالمؤمنين, ما أنكروا فضله; سُمِّى أميراً و آدم بين الروح و الجسد. قال اللّه ـ عزّ و جلّ ـ: سوَإذْ أخَذَ رَبّك من بَنى آدَم مِنْ ظُهُورِهِم ذرِّيتهم وَ أشْهَدَهُم على أنفسهم: ألَستُ بربكم؟ز, قالت الملائكة: بلى! فقال اللّه ـ تبارك و تعالى ـ: أنا ربّكم و محمّد نبيكم و عليّ أميركم).
61. [5138]. عمر بن خطاب: (لو أنّ السموات و الأرض وُضِعَتا فى كفّة, و إيمان عليّ فى كفّة, لرجح إيمان على).
62. [5170]. امّ سلمه: (لو لم يُخلَق عليّ, ما كان لفاطمة كفو).
63. [5175]. ابن عباس: (لو اجتمع الناس على حبّ ابن أبى طالب, لما خلق اللّه ـ عزّ و جلّ ـ النّار).
64. [5371]. ابو ايّوب: (لقد صلّت الملائكة عليَّ و على عليٍّ سبع سنين, و ذلك أنّه لم يصلِّ معى رجل غيره).
65. [5681]. عليّ بن ابى طالب: (من صلّى على محمّد و على آل محمّد, قضى اللّه ـ عزّ و جلّ ـ له مئة حاجة).
66. [5989]. معاوية بن حَيْدَه: (من مات و فى قلبه بغض على بن أبى طالب, فليمُت يهوديّا أو نصرانيّاً).
67. [6099]. ابن عباس: (من سبَّ عليّاً فقد سبّنى, و من سبّنى فقد سبَّ اللّه, و من سبّ اللّه أدخله اللّه نار جهنّم و له عذاب عظيم).
68. [6710]. جابر بن عبداللّه: (مكتوب على باب الجنّة: لا اله إلاّ اللّه, محمّد رسول اللّه, عليّ بن أبى طالب, أخو رسول اللّه, قبل أن يخلق اللّه السموات و الأرض بألفى عام).
69. [6740]. حذيفة بن يمان: (مثل عليّ بن أبى طالب فى الناس, مَثَل سقُلْ هُوَ اللّه أحَدز فى القرآن). 70. [7094]. انس بن مالك: (نحن أهل بيتٍ لا يقاس بنا أحد).
71. [7117] معاذ بن جبل: (النظر إلى وجه عليٍّ عبادة).
72. [1718]. عمران بن حصين: (النظر إلى عليٍّ بن أبى طالب عبادة).
73. [7139]. ابن عمر: (الناس من شَجَر شتّى و أنا و عليّ من شجرة واحدة).
74. [7166]. عليّ بن ابى طالب: (النجوم أمان لأهل السماء, فاذا ذهبت النجوم ذهب أهل السماء, و أهل بيتى أمان لأهل الأرض, فاذا ذهب أهل بيتى, ذهب أهل الأرض).
75. [8283]. ابوبكر: (يا أبابكر! كفّى و كفّ عليّ فى العدل سواء).
67. [8308]. عمر بن خطّاب: (يا عليّ! أنت أوّل إسلاماً, و أنت أوّل المؤمنين ايماناً. أنت منّى بمنزلة هارون من موسى).
77. [8309]. على بن ابى طالب[ع]: (يا عليّ! إنّما أنت بمنزلة الكعبة, تؤتى و لاتأتى; فإن أتاك هؤلاء القوم, فمكَنوا لك هذا الأمر, فاقبله منهم; فإن لم يأتوك فلا تأتهم).
78. [8312]. معاوية بن حيده: ([يا على!] ما كنت [أبالى] من مات من أمّتى و هو يبغضك, مات يهوديّا أو نصرانيّا).
79. [8313]. سلمان فارسى: (يا على! محبّك محبّى, و مبغضك مبغضى).
80. [8315]. على بن ابى طالب: (يا عليّ! إنّ فيك مَثل عيسى بن مريم, أبغضته اليهود, حتّى بَهتت اُمّه; فأحبّته النصارى, حتّى أنزلوه بمنزلة الّتى ليس بها).
81. [8316]. ابن عباس: (يا عليّ! إن اللّه ـ عزّ و جلّ ـ زوّجك فاطمة و جعل صداقها الأرض, فمن مشى عليها مبغضاً لك يمشى حراماً).
82. [8317]. عمّار بن ياسر: (يا عليّ! إنّ اللّه زيّنك بزينة لم تتزيّن الخلائق بزينة هى أحبّ إلى اللّه منها: الزهد فى الدنيا, و جعل الدنيا لا تنال منك شيئا).
83. [8318]. عليّ بن ابى طالب: (يا عليّ! إن لك فى الجنّة كنزاً و أنّك ذو قرنيها).
84. [8319]. على[ع]: (يا عليّ! لا يبغضك من الرجال إلاّ منافق و لايبغضك من النساء إلاّ السلقلق).
وهى التى تحيض من دُبُرها.

التخريجات:
1- مسند أحمد, ج1, ص141; سنن الترمذى, كتاب 46, باب 20; فردوس الأخبار, ج1, ص56.
2- مسند أحمد, ج2, ص260; فردوس الأخبار, ج1, ص241.
3- حلية الأولياء, ج1, ص46; فردوس الأخبار, ج1, ص76.
4- سنن الترمذى, ج4, ص329; تاريخ بغداد, ج11, ص204: فردوس الأخبار, ج1, ص76.
5- تاريخ بغداد, ج4, 348; فردوس الأخبار, ج1, ص76.
6- فردوس الأخبار, ج1, ص77.
7- فردوس الأخبار, ج1, ص77
8- كنوز الحقائق, ج1, ص48; فردوس الأخبار, ج1, ص77.
9- مسند أحمد, ج3, ص82; مجمع الزوائد, ج9, ص133; كنزالعمّال, ج5, ص37; فردوس الأخبار, ج1, ص79.
10- فردوس الأخبار, ج1, ص84.
11. سنن ابن ماجة, ج2, ص1368 (كتاب الفتن, باب34, ح4087); فردوس الأخبار, ج1, ص89.
12. مسند أحمد, ج9, ص243; فردوس الأخبار, ج1, ص98.
13. فردوس الأخبار, ج1, ص191.
14. الجامع الصغير, ج2, ص223; فيض القدير, ج2, ص224; فردوس الأخبار, ج1, ص207.
15. فردوس الأخبار, ج1, ص426.
16. كنوز الحقائق, ج1, ص23; فردوس الأخبار,ج1, ص451.
17. مجمع الزوائد, ج9, ص109; فردوس الأخبار,ج1, ص522.
18. فردوس الأخبار, ج1, ص531.
19. فردوس الأخبار, ج1, ص531.
20. فردوس الأخبار, ج1, ص531.
21. مجمع الزوائد, ج9, ص106; فردوس الأخبار,ج1, ص554.
22. فردوس الأخبار, ج2, ص134.
23. فردوس الأخبار, ج2, ص210.
24. فردوس الأخبار, ج2, ص226.
25. فردوس الأخبار, ج2, ص226.
26. كنوز الحقائق, ج1, ص66; فردوس الأخبار, ج2, ص226.
28. فردوس الأخبار, ج2, ص227.
29. سنن التزمذى, ج1, ص44; مجمع الزوائد, ج9, ص179; فردوس الأخبار, ج2, ص256.
30. صحيح البخارى, ج5, ص33; مجمع الزوائد, ج9, ص181; فردوس الأخبار, ج2, ص181.
31. مجمع الزوائد, ج9, ص184; فردوس الأخبار, ج2, ص257.
32 . مسند أحمد, ج4, ص172; مجمع الزوائد, ج9, ص181; فردوس الأخبار, ج2, ص257.
33 . فردوس الأخبار, ج2, ص305.
34فردوس الأخبار, ج2, ص367.
35. فردوس الأخبار, ج2, ص367.
36., فردوس الأخبار, ج2 ص54.
37. كنوز الحقائق, ص88; فردوس الأخبار, ج2, ص561.
38. الإصابة, ج7, ص352; فردوس الأخبار, ج2, ص581.
39. كنوز الحقايق, ص97; فردوس الأخبار, ج3, ص88.
40. مسنَد الطيالسى, ص111 (ش829); فردوس الأخبار, ج3, ص88.
41.فردوس الأخبار, ج3, ص88.
42. فردوس الأخبار, ج3, ص89.
43. تاريخ بغداد, ج7, ص12; فردوس الأخبار, ج3, ص89.
44. فردوس الأخبار, ج3, ص89.
45. فيض القدير, ج4, ص358; فردوس الأخبار, ج3, ص90.
46. فيض القدير, ج4, ص356; فردوس الأخبار, ج3, ص890
47. فردوس الأخبار, ج3, ص90.
48. فردوس الأخبار, ج3, ص91.
49. فيض القدير, ج4, ص355; فردوس الأخبار, ج3, ص91.
50. فردوس الأخبار, ج3, ص161.
51. صحيح البخارى, ج4, ص26; فردوس الأخبار, ج3, ص161.
52. فردوس الأخبار, ج3, ص163.
53. الدرّ المنثور, ج1, ص60; فردوس الأخبار, ج3, ص163.
54.صحيح البخارى, ج4, ص187; معجم الطبرانى, ج6, ص581 .
55. صحيح البخارى, ج1, ص211; سنن الترمذى, ج2, ص81; سنن ابن ماجة, ج1, ص290; فردوس الأخبار, ج3, ص252.
56. صحيح البخارى, ج8, ص96; صحيح مسلم, ج2, ص16; سنن أبى داوود, ج1, ص257; فردوس الأخبار, ج3, ص252.
57. مجمع الزوائد, ج9, ص134; المعجم الصغير, ج1, ص255; فردوس الأخبار, ج3, ص286.
58. مجمع الزوائد, ج9, ص173; فردوس الأخبار, ج3, ص314.
59. فردوس الأخبار, ج3, ص332.
60. فردوس الأخبار, ج3, ص382.
61. فردوس الأخبار, ج3, ص399.
62 . فردوس الأخبار, ج3, ص408.
63 . فردوس الأخبار, ج3, ص418.
64. فردوس الأخبار, ج3, ص419.
65. فردوس الأخبار, ج3, ص482.
66. فيض القدير, ج6, ص169; فردوس الأخبار, ج4, ص61.6773 . فردوس الأخبار, ج4, ص153.
68. مسند أحمد, ج6, ص323; فردوس الأخبار, ج4, ص189.
69. حلية الأولياء, ج7, ص256; فردوس الأخبار, ج4, ص410.
70. فردوس الأخبار, ج4, ص423.
71. كنوز الحقائق, ج2, ص129; فردوس الأخبار, ج5, ص34.
72. فردوس الأخبار, ج5, ص42.
73. فيض القدير, ج6, ص299; فردوس الأخبار, ج5, ص42.
74. فردوس الأخبار, ج5, ص49.
75. صحيح مسلم, ج4, ص1961; فردوس الأخبار, ج5, ص56.
76. كنوز الحقائق, ج2, ص186; فردوس الأخبار, ج5, ص399.
77. فردوس الأخبار, ج5, ص407.
78. فردوس الأخبار, ج5, ص407.
79. فردوس الأخبار, ج5, ص407.
80. فردوس الأخبار, ج5, ص407.
81. فردوس الأخبار, ج5, ص407.
82. فردوس الأخبار, ج5, ص409.
83. فردوس الأخبار, ج5, ص409.
84. سنن أبى داوود, ج2, ص246.
فردوس الأخبار, ج5, ص410.

[تازه مسلمان]

سلام علیکم
به گمانم دلایلی که برای اثبات عدم عصمت انبیا ارائه کردم کافی باشد اما باز هم می گویم فضائل زیادی درباره انبیا صحابه و اهل بیت وارد شده اما هیچ کدام عصمت به آن شکلی که شیعه ادعا می کند را ثابت نمی کند.

[shakila]

تازه مسلمان ظاهر بین:
نا امیدم کردی، فکر می کردم یک سوژه ی خوب برای هدایت کردن پیدا کرده ام اما متأسفانه می بینم که بیش از آن که فکر می کردم ظاهر بین هستی.
تو چه اندازه یا قرآن و واژه های آن آشنایی داری که با این اطمینان نظر می دهی و به قرآن استناد می کنی؟
اگر پیامبر در آیه ی مطهره ی "انا بشر مثلکم" انسانی مثل ما باشد، بدون هیچ تفاوتی پس چرا در ادامه ی آیه ی شریفه می فرماید" یوحی الی"؟ چرا بر دیگران وحی نازل نشد؟!

[علي ولي الله]

قبل از استدلال براى اثبات عصمت در انبيا لازم است اول ((عصمت )) را معنا كنيم .
((عصمت )) در لغت به معناى قوه اى است نگهدارنده كه مانع صدور گناه و خطا و اشتباه مى شود و انبياى عظام الهى با داشتن اين قوه است كه مى توانند خودشان را از قبايح و اشتباهات محفوظ نگه دارند، ضمنا بايد دانست كه اين قوه اكتسابى نيست بلكه لطفى است از ناحيه خداوند متعال در حقّ پيامبران ، بدون آنكه از آنان سلب اختيار شده و مجبور به ترك گناه باشند. براى اثبات عصمت در انبيا به دو طريق مى شود استدلال نمود:
1 - استدلال به آيات قرآن كريم . اين آيات هم به دو دسته تقسيم مى شوند :
اوّل : دسته اى كه دال بر عصمت عموم انبيا عليهم السّلام هستند.
دوّم : دسته اى كه دال بر عصمت پيامبر خاتم صلّى اللّه عليه و آله مى باشند.
اما دسته اول ؛ پس مى توان به آيات چندى استدلال كرد :
الف - (اءُوْلََّئِكَ الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ فَبِهُدَل هُمُ اقْتَدِهْ ...)(1) ؛ ((انبيا كسانى هستند كه خداوند آنان راهدايت نموده است ، پس به هدايت (روش ‍ وطريقه ) آنها اقتدا كن )).
بنابر مفاد اين آيه ، تمام انبياى عظام ، مشمول هدايت پروردگار شده اند و طبق نص قرآن كريم (وَمَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِن مُّضِلٍّ ...)(2) ؛ ((كسى را كه خداوند هدايت كند، ديگر گمراهى و گمراه كننده اى ندارد)). در انبيا ضلال و گمراهى وجود نخواهد داشت و چون هر معصيتى ضلال و گمراهى است كه با اضلال شيطان موجود مى شود، ولى انبيا ضلال و مضل ندارند، لذا معصيتى را نيز مرتكب نمى شوند.
ب - (وَمَآ اءَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلا لِيُطَاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ ...)(3) ؛ ((ما هيچ پيامبرى را نفرستاديم ، مگر اينكه به اذن و اراده خداوند از جانب مردم اطاعت شود)).
پس هدف از ارسال رسل اطاعت مردم از آنهاست . و اين مطلب بالملازمه ثابت مى كند كه خداى متعال اطاعت از انبيا و رسل را به طور مطلق اراده كرده است ؛ يعنى هم بايد قول و گفتار آنان و هم بايد فعل و كردار آنان مورد اطاعت واقع شود؛ زيرا هر دو مورد از وسايل متداوله براى تبليغ به حساب مى آيد. و اين اطلاق حتى شامل مواردى كه انبيا اشتباه هم مى كنند، مى شود و بايد ملتزم شويم كه در آن موارد هم اراده خداوند، اطاعت از انبياست ، در حالى كه موارد اشتباه و خطاى آنان در فهم وحى يا تبليغ ، بر خلاف چيزى است كه خداوند نازل فرموده است و هر چه بر خلاف ((ماانزل اللّه )) باشد، باطل است و خداوند باطل را اراده نفرموده است . همچنين اگر از پيامبران عليهم السّلام معصيتى صادر شود چه فعلى و چه قولى ، بايد طبق آيه مباركه ، اراده خداوند متعال به آن تعلق گرفته باشد، در حالى كه معصيت مبغوض خداوند و منهى عنه است و امر منهى و مبغوض ، متعلق اراده پروردگار واقع نخواهد شد.
ج - (رُسُلاً مُّبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَ لِئَلا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ...)(4) ؛ ((فرستاديم ) رسولانى را كه بشارت دهنده و ترساننده هستند تا اينكه مردم را بر خدا حجتى بعد از ارسال رسل نباشد، (تا به سبب آن حجّت ، معذور محسوب شوند، در گناهانى كه مرتكب آن شده اند)).
ظاهر آيه مباركه مى رساند كه غرض خداى متعال از ارسال رسل ، قطع عذر مردم است ، در آنچه خدا را مخالفت و معصيت نموده اند و اينكه قاطع عذر فقط انبيا عليهم السّلام هستند و بس و معلوم است كه وقتى عذر مردم قطع و حجت آنان باطل مى شود كه در خود انبيا چيزى كه مخالف رضا و خواست خداوند باشد، از فعل و قول تحقق نپذيرد و خطا و معصيتى از آنان صادر نشود؛ زيرا در غير اين صورت ، مردم در برابر خداوند احتجاج مى كنند و مى گويند اولاً: ما تنها معصيت تو را مرتكب نشده ايم ، بلكه پيامبران تو نيز گناه كرده اند و ما هم به جهت اطاعت از آنان مرتكب گناه شديم ؛ ثانياً: اگر از ما خلافى سرزده است ، به جهت خطايى است كه از رسول و پيامبر در فهم وحى و تبليغ صادر شده است ، پس ما معذور و بى تقصير هستيم .
و اما دسته دوم ؛ يعنى عصمت خصوص پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله ، پس به چند آيه از آيات قرآن كريم استدلال مى كنيم :
الف - (... لَكُمْ فِى رَسُولِ اللَّهِ اءُسْوَةٌ حَسَنَةٌ ...)(5) ؛ ((پيامبر صلّى اللّه عليه و آله براى شما الگو و نمونه خوبى است )).
الگو و نمونه بودن وقتى براى پيامبر صادق است كه از او خلافى و خطايى سر نزند تا ديگران به او اقتدا نمايند؛ زيرا اگر با ديگر مؤ منان تفاوتى نداشته باشد، اسوه حسنه بودن چه معنا خواهد داشت .
ب - (وَمَآ اءَرْسَلْنَكَ إِلا رَحْمَةً لِّلْعَلَمِينَ)(6) ؛ ((اى پيامبر! ما تو را نفرستاديم مگر رحمت براى عالميان )).
معلوم است كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله وقتى رحمت است كه قولاً و فعلاً مردم را به سوى خداوند دعوت كند، پس ‍ اگر قول و فعل او با هم تفاوت داشته باشد يا اينكه خطايى از او در فهم وحى يا تبليغ آن سربزند، نه تنها رحمت نبوده ، بلكه مايه عذاب نيز خواهد بود؛ زيرا در صورت صدور معصيت از او، ديگران به گفتارش ترتيب اثر نداده و دنبال معصيت رفته ، در نتيجه گرفتار عذاب خواهند شد. و در صورت صدور خطا از پيامبر، چه در فهم و درك وحى و چه در تبليغ و بيان احكام ، چون حقيقت را به مردم نرسانيده و امت به خاطر اشتباه او، راه خلاف رفته اند، چه بسيار مصالح را كه از دست داده و به چه مفاسدى كه گرفتار شده اند و اينها همه عذابند نه رحمت .
ج - (قُلْ اءَطِيعُواْ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَإِنْ تَوَلَّوْاْ فَإِنَّ اللَّهَ لاَ يُحِبُّ الْكَفِرِينَ)(7) ؛ ((اى پيامبر! به مردم بگو: از خدا و رسول او اطاعت كنيد، پس اگر نپذيرفتيد و مخالفت كرديد، به درستى كه خداوند كافران را دوست نمى دارد)).
خداوند متعال در اين آيه به طور مطلق دستور اطاعت از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را مى دهد و حتى كسانى را كه از او اطاعت نكنند، ((كافر)) خوانده و مبغوض مى داند.
اگر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله معصوم نباشد و صدور معصيت از اوممكن باشد، چنانچه معصيتى از او سربزند، باز طبق دستور آيه فوق بر مسلمين واجب است كه او را اطاعت نمايند و معصيتى را كه او انجام داده ، مرتكب شوند، يا اگر به خطا چيزى گفت ، واجب است بر مسلمانان كه آن خطا را به عنوان حكمى از احكام دين تلقى نموده و مورد عمل قرار دهند؛ چون در غير اين صورت ، مسأ له اطاعت منتفى خواهد بود. در حالى كه بالوجدان مى دانيم كه اطاعت هيچ كس در معصيت و خطا واجب نبوده ، بلكه حرام است ، حتّى اگر عاصى و خطا كننده پيامبر باشد.
پس معلوم مى شود پيامبر صلّى اللّه عليه و آله از گناه و خطا معصوم است كه خداوند متعال مارا امر به اطاعت مطلق از او مى كند.
اضافه بر آنچه گفته شد، خداوند اطاعت پيامبر را ((عِدل )) اطاعت خود قرار داده همچنان كه اطاعت از خود را واجب مى داند، اطاعت پيامبر را نيز واجب مى داند وچون اطاعت خداوندبه طور مطلق واجب است ، پس بايد پيامبر صلّى اللّه عليه و آله نيز از گناه و اشتباه مصون باشد تا اطاعت او نيز به طور مطلق واجب شود.
د - (قُلْ إِنْ كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِى يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ ...)(8) ؛ ((اى پيامبر! به مردم بگو: اگر شما خداوند را دوست داريد، از من كه پيامبر او هستم ، اطاعت كنيد تا خداوند (نيز) شما را دوست داشته باشد)).
متابعت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله كه شرط برقرارى دوستى بين خدا و ((عبد)) است نيز در آيه فوق مطلق ذكر شده است ؛ يعنى حتى اگر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله شما را عمداً يا سهواً بر خلاف آنچه به او نازل شده است ، دعوت نمود بر شما واجب است كه او را متابعت نموده و دنبالش راه بيفتيد.
در حالى كه ارتكاب امورى كه مورد اراده و خواست خداوند متعال نيست ، نه تنها موجب دوستى و برقرارى رابطه بين انسان و خداوند نخواهد شد بلكه موجب دورى و جدايى عبد نيز از خداوند مى گردد.
ه - (... مَآ ءَاتَلكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَلكُمْ عَنْهُ فَانتَهُواْ ...)(9) ؛ ((هر چه رسول ((از جانب خدا)) براى شما آورده است ، بپذيريد و از هر چه او شما را نهى مى كند، پرهيز نماييد)).
يعنى امر و نهى او به طور مطلق بايد پذيرفته شود، اعم از آنكه مطابق با واقع باشد يا از روى گناه و خطا، شما را به چيزى امر يا از چيزى نهى كند. زيرا در آيه قيدى ذكر نشده است و چون به طور قطع و يقين مى دانيم كه اين اطلاق مورد خواست و اراده خداوند نيست ، چاره اى نداريم جز اينكه قائل به عصمت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله شويم و بگوييم : هر چه او از طرف خداوند متعال براى ما آورده است ، صددرصد همان است كه خداوند به او ابلاغ فرموده است و هيچ كم و زيادى عمداً يا سهواً در آن صورت نگرفته است .
2 - استدلال بر عصمت انبيا به دليل عقل كه عبارت است از :
اولاً : اگر انبيا معصوم نباشند، بعثت آنان بى فايده است ؛ چون در صورت عدم عصمت ، صدور معصيت از آنان ممكن است و هر ممكنى را مى شود فرض كرد پس فرض مى كنيم وقوع معصيت را از آنان ؛ زيرا فرض وقوع ممكن ، ملازم با محال نيست و اگر چنانچه معصيتى از آنان صادر شود، يا بر مردم واجب است متابعت ايشان ، يا واجب نيست ، اگر گفته شود واجب است حتى در معاصى ، لازم مى آيد كه خداى متعال ما را امر كند به چيزى كه از آن نهى نموده است و اين عين تناقض در گفتار است كه ساحت قدس خداوند ازآن برى و شاءن او اجل از اين نقصان مى باشد.
وانگهى ، متابعت از پيامبر در معاصى ، مستلزم اين است كه خداى متعال ما را امر به قبيح كند و چون حكيم است ، صدور قبيح از او محال خواهد بود.
و اگر گفته شود كه متابعت از انبيا در معاصى واجب نيست ، بعثت ايشان بى فايده خواهد شد؛ زيرا معصيت و غير معصيت را بايد نبى براى مردم معرفى كند و اگر او خود مرتكب معصيتى شود، اين احتمال پيدا مى شود كه شايد تمام گفته هاى او نادرست بوده و از روى معصيت و گناه ، به دروغ چيزهايى را به خدا نسبت داده باشد.
از طرف ديگر وقتى مردم ببينند، پيامبرشان علناً مرتكب گناه مى شود يا از ارتكاب گناه باكى ندارد، ديگر باور كردن سخنان او ممكن نخواهد بود؛ زيرا در آن صورت مى گويند، اگر گناه ((بد)) است چرا خود او مرتكب مى شود و از آن دورى نمى كند.
ثانياً : اگر معصيتى از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و ديگر انبيا صادر شود يا بر مردم واجب است كه آنان را نهى از منكر نمايند يا واجب نيست ، اگر گفته شود، واجب است ، لازمه آن سقوط انبيا از دلهاست ؛ زيرا انسان به فردى كه گناه از او صادر شده ، اقتدا نخواهد كرد و فايده بعثت ، منتفى خواهد شد.
و اگر گفته شود كه نهى آنان از منكر واجب نيست ، لازم مى آيد كه نهى از منكر خاص باشد، در حالى كه دلايل وجوب امر به معروف و نهى از منكر اعم از آيات و غير آن ، عام است و مفهوم آن وجوب نهى هر گناهكار (هر كه و هرچه باشد) هست ، نه اينكه فقط قشر خاصى از مردم نهى از منكر شوند وبس .
و در فرض عدم صدور معصيت از انبيا عليهم السّلام - زيرا كه واجب نيست هر چه ممكن است واقع هم بشود - صرف اعتقاد امت به اينكه پيامبرشان ، معصوم نيست و ممكن است گناهى مرتكب شود، موجب حصول نفرت از متابعت او شده و از قدر و ارزش او در ميان جامعه مى كاهد، بلكه اطمينان و وثوق نسبت به او پيدا نمى شود؛ زيرا احتمال مى رود كه به دروغ احكامى را به نام احكام خدا براى مردم بيان نموده باشد.
همچنين اگر پيامبران جايز الخطا بودند، لازم مى آمد كه گفته هاى آنان صددرصد مورد قبول واقع نشود. زيرا هرچه از احكام و قوانين را بيان كنند، احتمال اينكه در بيان حكمى يا قانونى خطا كرده باشند هست ، و اين احتمال مانع قبول احكام صادره از ناحيه آنان شده و فايده بعثت منتفى خواهد شد.
بنا به دلايل گفته شده واجب است پيامبر به تمام كمالات نفسانيه و فضايل انسانيه متصف و از همه عيبها و نواقص و حتى امراضى كه موجب تنفر مردم مى شود مبرّا باشد. بلكه داراى سوء سابقه نبوده و پدر و مادر وى متصف به صفات رذيله نباشد؛ چون در غير اين صورت در قلبها جا پيدا نكرده و مردم او را پست و حقير مى شمارند و به همين جهت براى اقوال و اعمال او نيز ارج و ارزشى قائل نمى شوند.
----------------------------------------
1- انعام / 90 .
2- زمر / 37 .
3- نساء / 64 .
4- نساء / 165 .
5- احزاب / 21 .
6- انبياء / 107 .
7- آل عمران / 32 .
8- آل عمران / 31.
9- حشر / 7.

[مسیح]

نظر اهل تسنن را میخواستم در باره
چاه چمکران و حضرت مهدی موعود بدانم

[یک تسلیم شده]

تازه مسلمان ظاهر بین:
نا امیدم کردی، فکر می کردم یک سوژه ی خوب برای هدایت کردن پیدا کرده ام اما متأسفانه می بینم که بیش از آن که فکر می کردم ظاهر بین هستی.
تو چه اندازه یا قرآن و واژه های آن آشنایی داری که با این اطمینان نظر می دهی و به قرآن استناد می کنی؟
اگر پیامبر در آیه ی مطهره ی "انا بشر مثلکم" انسانی مثل ما باشد، بدون هیچ تفاوتی پس چرا در ادامه ی آیه ی شریفه می فرماید" یوحی الی"؟ چرا بر دیگران وحی نازل نشد؟!


خودت ظاهربین هستی:

(68/النحل):

وأوحى ربك إلى النحل أن اتخذي من الجبال بيوتا ومن الشجر ومما يعرشون

و پروردگارت به زنبور وحي کرد تا در کوه ها و درختان خانه بسازد و در آنچه خود بنا ميکنند.

حالا زنبور از انسان برتر شد؟!

اگر هم بر دیگری وحی نازل میشد او را بزرگ میکردید و میگفتید چرا بر محمد و بقیه وحی نازل نشد!

قبل از این که محمد را بزرگ کنند:

(31/الزخرف):

وقالوا لولا نزل هذا القرءان على رجل من القريتين عظيم

گفتند چرا اين قرآن بر مردي بزرگ از اين دو شهر نازل نشده؟

[hojjat]

اگر پیامبر در آیه ی مطهره ی "انا بشر مثلکم" انسانی مثل ما باشد، بدون هیچ تفاوتی پس چرا در ادامه ی آیه ی شریفه می فرماید" یوحی الی"؟ چرا بر دیگران وحی نازل نشد؟!

بسیار عالی ! تا قبل از این فهم من از آیه با تفاسیر دیگران جهتی دیگر داشت، این نکته واقعا برای هر جوینده ی حقی قابل تامل است ...

اگر من شما را درست فهمیده باشم می گویید نزول وحی نبوت و تشریعی بر انسان ویژگی ها و شرایط خاصی را اقتضا می کند که صرف بشریت هر کسی، آن شرایط برای نزول وحی جمع نمی شود؟


متشکر می شوم اگر مطلب تان را باز کنید !

[yar-mahdi]

سم رب المهدی :smile07:
سلام علیکم

بسیار عالی ! تا قبل از این فهم من از آیه با تفاسیر دیگران جهتی دیگر داشت، این نکته واقعا برای هر جوینده ی حقی قابل تامل است ...

اگر من شما را درست فهمیده باشم می گویید نزول وحی نبوت و تشریعی بر انسان ویژگی ها و شرایط خاصی را اقتضا می کند که صرف بشریت هر کسی، آن شرایط برای نزول وحی جمع نمی شود؟


متشکر می شوم اگر مطلب تان را باز کنید !
جناب حجت ! شما را چه شده ؟! چرا بحث را با من پیگیری نمی کنید ؟!

ضمنا راجع به آیه ی مزبور من هم چیزهایی شنیده ام که حتی ورای آن چیزی است که سرکار شکیلا مطرح نمودند . اما فعلا نمی توانم آن را مطرح کنم زیرا به عصمت چندان مرتبط نیست .
به هر حال امیدوارم با روند منطقی ای که در سرفصل " مناظره " داریم ، حتی راجع به مسائل گوناگونی هم چون عصمت هم گفتگو نماییم ؛ امری که به شدت مورد اختلاف نحله های مختلف مسلمین است . بحث عصمت یک جورهایی با سنت هم مرتبط است .
من منتظرم ...

[hojjat]

خودت ظاهربین هستی:

(68/النحل):

وأوحى ربك إلى النحل أن اتخذي من الجبال بيوتا ومن الشجر ومما يعرشون

و پروردگارت به زنبور وحي کرد تا در کوه ها و درختان خانه بسازد و در آنچه خود بنا ميکنند.

حالا زنبور از انسان برتر شد؟!



اين يک جناب وحي غريزي و الهام به زنبور عسل را در کنار وحي نبي نشانده .. تا چه بشود تا ديگران به ظاهربيني متهم شوند؟ چه مکن که خود افتي!

يک جناب گرامي! من فقط يک سوال از شما دارم
درون شما چه مي شود که سخن کفار را تکرار مي کنيد:


وقالوا لولا نزل هذا القرءان على رجل من القريتين عظيم
گفتند چرا اين قرآن بر مردي بزرگ از اين دو شهر نازل نشده؟


وقالوا لولا نزل هذا القرآن على رجل من القريتين عظيم ﴿31﴾ أهم يقسمون رحمة ربك نحن قسمنا بينهم معيشتهم في الحياة الدنيا ورفعنا بعضهم فوق بعض درجات ليتخذ بعضهم بعضا سخريا ورحمت ربك خير مما يجمعون ﴿32﴾
آيا آنان بخشايش پروردگار را تقسيم مي کنند؟ ماييم که توشه ي زندگي آنان را در زندگي اين جهان، ميانشان تقسيم کرديم و برخي از آنان را به برخي ديگر به رتبه هايي برتري داديم...

[hojjat]

سم رب المهدی :smile07:
سلام علیکم


جناب حجت ! شما را چه شده ؟! چرا بحث را با من پیگیری نمی کنید ؟!

ضمنا راجع به آیه ی مزبور من هم چیزهایی شنیده ام که حتی ورای آن چیزی است که سرکار شکیلا مطرح نمودند . اما فعلا نمی توانم آن را مطرح کنم زیرا به عصمت چندان مرتبط نیست .
به هر حال امیدوارم با روند منطقی ای که در سرفصل " مناظره " داریم ، حتی راجع به مسائل گوناگونی هم چون عصمت هم گفتگو نماییم ؛ امری که به شدت مورد اختلاف نحله های مختلف مسلمین است . بحث عصمت یک جورهایی با سنت هم مرتبط است .
من منتظرم ...

جناب یارمهدی گرامی! اتفاقی نیفتاده من انشاءالله در طی همین یکی دو روز آخر هفته بحث را زنده می کنم!

مسئله این بودکه باید جهتی به بحث بدهم و خب گرفتاری هایم زیاد شده است ! از این بابت عذر مرا بپذیرید..

:smile07:

[yar-mahdi]

بسم رب المهدی :smile07:
سلام علیکم
سلام علیکم
به گمانم دلایلی که برای اثبات عدم عصمت انبیا ارائه کردم کافی باشد اما باز هم می گویم فضائل زیادی درباره انبیا صحابه و اهل بیت وارد شده اما هیچ کدام عصمت به آن شکلی که شیعه ادعا می کند را ثابت نمی کند.
عجیب است ، جدا ً عجیب است .
جناب تازه مسلمان ! بفرمایید نظرتان راجع به این 2 حدیث که از نظر علمای اهل سنت صحیح اند ، چیست ؟ آیا هیچ کدام عصمت به آن شکلی که شیعه ادعا می کند را ثابت نمی کند ؟! :smile09:

1- وقتی علي بن أبي طالب می گذشت ، رسول الله صلی الله علیه و آله فرمودند:
(( الحق مع ذا الحق مع ذا ؛ حق با اوست ، حق با اوست .))
( مسند أبي يعلى ، ح 1052 ؛ مجمع الزوائد هیثمی ح 12027و قال : رواه أبو يعلى و رجاله ثقات )

2- رسول خدا صلی الله علیه و آله فرموده اند :
(( علی مع القرآن و القرآن مع علی لن يفترقا حتى يردا علي الحوض ؛ علی با قرآن و قرآن با علی است . آن دو از هم جدا نمی شوند تا [در کنار] حوض بر من وارد شوند.))
( مستدرك الحاكم ، كتاب معرفة الصحابة ، ح 4628 و قال : هذا حديث صحيح الإسناد و لم يخرجاه ! - تعليق الحافظ الذهبي في التلخيص : صحيح )

[یک تسلیم شده]

اين يک جناب وحي غريزي و الهام به زنبور عسل را در کنار وحي نبي نشانده .. تا چه بشود تا ديگران به ظاهربيني متهم شوند؟ چه مکن که خود افتي!


هر وحیی که باشد کسی را برتر یا کمتر نمیکند.
وحی به مادر موسی(28 القصص)
وحی به فرعون(90 تا 92 یونس)


يک جناب گرامي! من فقط يک سوال از شما دارم
درون شما چه مي شود که سخن کفار را تکرار مي کنيد:
وقالوا لولا نزل هذا القرآن على رجل من القريتين عظيم ﴿31﴾ أهم يقسمون رحمة ربك نحن قسمنا بينهم معيشتهم في الحياة الدنيا ورفعنا بعضهم فوق بعض درجات ليتخذ بعضهم بعضا سخريا ورحمت ربك خير مما يجمعون ﴿32﴾
آيا آنان بخشايش پروردگار را تقسيم مي کنند؟ ماييم که توشه ي زندگي آنان را در زندگي اين جهان، ميانشان تقسيم کرديم و برخي از آنان را به برخي ديگر به رتبه هايي برتري داديم...

بقیه ی ترجمه: تا بعضى از آنها بعضى ديگر را در خدمت گيرند و رحمت خداوند تو بهتر از چيزهائي است كه جمع ميكنند.

درون بنده هم اساس خوبی بوجود میآید وقتی آیه ی قرآن مینویسم(چه مربوط به گفته ی کفار باشد چه خدا)

[hojjat]

هر وحیی که باشد کسی را برتر یا کمتر نمیکند.
وحی به مادر موسی(28 القصص)
وحی به فرعون(90 تا 92 یونس)




وای بر تو!
همین اقسام وحی نشان از درجات آن است آیا درک نمی کنید که تفاوتی است بین وحی غریزی، الهام و وحی نبوت ؟!

إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَى نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِن بَعْدِهِ وَأَوْحَيْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإْسْحَقَ وَيَعْقُوبَ وَالأَسْبَاطِ وَعِيسَى وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَيْمَانَ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا ﴿163نساء﴾

ما به تو وحى فرستاديم; همان گونه كه به نوح و پيامبران بعد از او وحى فرستاديم; و (نيز) به ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و اسباط ( بنى اسرائيل) و عيسى و ايوب و يونس و هارون و سليمان وحى نموديم; و به داوود زبور داديم. (163)


و گفته نشده انا اوحینا الیک کما اوحینا الی النحل و الجبل و ام موسی......



درون بنده هم اساس خوبی بوجود میآید وقتی آیه ی قرآن مینویسم(چه مربوط به گفته ی کفار باشد چه خدا)


وای بر تو!
یک جناب ! اینک که از هم صدا شدن با کفار ابایی نداری پس به آن اساس که بی شک شیطانی است که تو را بی واهمه به سوی کفر سوق می دهد خوب نگاه کن !

این وحی نبوت که طبق اساسنامه ی شیطانی ات رجحانی نمی آورد قدر اقل فضلی است از سوی پروردگار ! اگر می خواهی فضل پروردگار خود را در این مورد انکار کنی ! با کلام الله به جنگ آمده ای و اگر فضل او را رجحانی نمی دانی دم فروببند که با خود الله تعالی رو در رو می شوی!


بگو کجای کلام الله نوشته که اینچنین اساس شیطانی را تعبد کنی تا نشانه های ایمان را یک یک از تو بگیرد ! نشنیدی که در قرآن به اقتضای نوع وحیی که می شده است و به اقتضای فضل و رحمت های دیگری از سوی خدا در میان انبیاء نیز درجات و برتری هایی وجود دارد:


تِلْكَ الرُّسُلُ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلَى بَعْضٍ مِّنْهُم مَّن كَلَّمَ اللّهُ وَرَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجَاتٍ وَآتَيْنَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّنَاتِ وَأَيَّدْنَاهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ وَلَوْ شَاء اللّهُ مَا اقْتَتَلَ الَّذِينَ مِن بَعْدِهِم مِّن بَعْدِ مَا جَاءتْهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَلَكِنِ اخْتَلَفُواْ فَمِنْهُم مَّنْ آمَنَ وَمِنْهُم مَّن كَفَرَ وَلَوْ شَاء اللّهُ مَا اقْتَتَلُواْ وَلَكِنَّ اللّهَ يَفْعَلُ مَا يُرِيدُ ﴿253 بقره﴾
بعضى از آن رسولان را بر بعضى ديگر برترى داديم; برخى از آنها، خدا با او سخن مى‏گفت; و بعضى را درجاتى برتر داد; و به عيسى بن مريم، نشانه‏هاى روشن داديم; و او را با «روح القدس تاييد نموديم; و اگر خدا مى‏خواست، كسانى كه بعد از آنها بودند، پس از آن همه نشانه‏هاى روشن كه براى آنها آمد، جنگ و ستيز نمى‏كردند; ولى اين امتها بودند كه با هم اختلاف كردند; بعضى ايمان آوردند و بعضى كافر شدند; خدا مى‏خواست، با هم پيكار نمى‏كردند; ولى خداوند، آنچه را مى‏خواهد، انجام مى‏دهد (253)

می خواهی فضل خدا را در مورد پیامبران انکار کنی و اینچنین مصداق کفار در آیه ی فوق شوی !

.... کدام بند در اساسنامه ات تو را به سمت انکار فضلی که خدا به پیامبران نسبت به عالمیان بحشید سوق می دهد؟!

أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلَى مَا آتَاهُمُ اللّهُ مِن فَضْلِهِ فَقَدْ آتَيْنَآ آلَ إِبْرَاهِيمَ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَآتَيْنَاهُم مُّلْكًا عَظِيمًا ﴿54﴾

[یک تسلیم شده]

وای بر تو!
همین اقسام وحی نشان از درجات آن است آیا درک نمی کنید که تفاوتی است بین وحی غریزی، الهام و وحی نبوت ؟!

إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَى نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِن بَعْدِهِ وَأَوْحَيْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإْسْحَقَ وَيَعْقُوبَ وَالأَسْبَاطِ وَعِيسَى وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَيْمَانَ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا ﴿163نساء﴾

ما به تو وحى فرستاديم; همان گونه كه به نوح و پيامبران بعد از او وحى فرستاديم; و (نيز) به ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و اسباط ( بنى اسرائيل) و عيسى و ايوب و يونس و هارون و سليمان وحى نموديم; و به داوود زبور داديم. (163)


و گفته نشده انا اوحینا الیک کما اوحینا الی النحل و الجبل و ام موسی......


وای بر خودت!
از موضوع وحی رسیدی به نبوت.
پس اثبات شد که وحی برتری نیست.
«وحی نبوت» از نظر ایشان برتری است که میشود خود نبوت(نبوت بدون وحی که نداریم)!
حالا اثبات کن برتری نبوت چه چیز را اثبات میکند!


وای بر تو!
یک جناب ! اینک که از هم صدا شدن با کفار ابایی نداری پس به آن اساس که بی شک شیطانی است که تو را بی واهمه به سوی کفر سوق می دهد خوب نگاه کن !

این وحی نبوت که طبق اساسنامه ی شیطانی ات رجحانی نمی آورد قدر اقل فضلی است از سوی پروردگار ! اگر می خواهی فضل پروردگار خود را در این مورد انکار کنی ! با کلام الله به جنگ آمده ای و اگر فضل او را رجحانی نمی دانی دم فروببند که با خود الله تعالی رو در رو می شوی!


بگو کجای کلام الله نوشته که اینچنین اساس شیطانی را تعبد کنی تا نشانه های ایمان را یک یک از تو بگیرد ! نشنیدی که در قرآن به اقتضای نوع وحیی که می شده است و به اقتضای فضل و رحمت های دیگری از سوی خدا در میان انبیاء نیز درجات و برتری هایی وجود دارد:


تِلْكَ الرُّسُلُ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلَى بَعْضٍ مِّنْهُم مَّن كَلَّمَ اللّهُ وَرَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجَاتٍ وَآتَيْنَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّنَاتِ وَأَيَّدْنَاهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ وَلَوْ شَاء اللّهُ مَا اقْتَتَلَ الَّذِينَ مِن بَعْدِهِم مِّن بَعْدِ مَا جَاءتْهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَلَكِنِ اخْتَلَفُواْ فَمِنْهُم مَّنْ آمَنَ وَمِنْهُم مَّن كَفَرَ وَلَوْ شَاء اللّهُ مَا اقْتَتَلُواْ وَلَكِنَّ اللّهَ يَفْعَلُ مَا يُرِيدُ ﴿253 بقره﴾
بعضى از آن رسولان را بر بعضى ديگر برترى داديم; برخى از آنها، خدا با او سخن مى‏گفت; و بعضى را درجاتى برتر داد; و به عيسى بن مريم، نشانه‏هاى روشن داديم; و او را با «روح القدس تاييد نموديم; و اگر خدا مى‏خواست، كسانى كه بعد از آنها بودند، پس از آن همه نشانه‏هاى روشن كه براى آنها آمد، جنگ و ستيز نمى‏كردند; ولى اين امتها بودند كه با هم اختلاف كردند; بعضى ايمان آوردند و بعضى كافر شدند; خدا مى‏خواست، با هم پيكار نمى‏كردند; ولى خداوند، آنچه را مى‏خواهد، انجام مى‏دهد (253)

می خواهی فضل خدا را در مورد پیامبران انکار کنی و اینچنین مصداق کفار در آیه ی فوق شوی !

.... کدام بند در اساسنامه ات تو را به سمت انکار فضلی که خدا به پیامبران نسبت به عالمیان بحشید سوق می دهد؟!

أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلَى مَا آتَاهُمُ اللّهُ مِن فَضْلِهِ فَقَدْ آتَيْنَآ آلَ إِبْرَاهِيمَ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَآتَيْنَاهُم مُّلْكًا عَظِيمًا ﴿54﴾



باز هم وای بر خودت.
من هم صدای کفار نشده ام. آیه ی قرآن نوشته ام!

مگه من گفتم حسادت میکنم که به بعضی ها برتری داده؟!

خودت رو اینا تفکر کن ببین برتری ها چه برتری هایی هستند:
(55/آل عِمران) ، (95/الِنساء) ، (74 تا 90/الانعام) ، (39/الاَعَراف) ، (21/بَنيِ اِسرائيل) و (60/الاحزاب)

[hojjat]

از موضوع وحی رسیدی به نبوت.
پس اثبات شد که وحی برتری نیست.
«وحی نبوت» از نظر ایشان برتری است که میشود خود نبوت(نبوت بدون وحی که نداریم)!
حالا اثبات کن برتری نبوت چه چیز را اثبات میکند!


متوجهم با شما باید ساده تر حرف زد....

یک جناب! این سرفصل حول عصمت انبیاء است. دقت داری؟

وقتی سخن از وحی (توسط کاربر شکیلا) با اشاره به آیه ی 110 کهف به میان آمد شما با طمطراق فراوان به میدان آمدید و گویا که حامل پیام مرتبطی هستید!..... تا اینجا که خبر از زنبور عسل نیست!

اما این سوال برای من مطرح است که به هنگام سخن رانی از وحیِ نبوت ،چه چیز شما را وادار کرد ، شاهد مثال از هدایت تکوینی زنبور عسل بیاوری ؟ توضیح بده!

غیر از این است که تو از وحی جز (و ح ی) چیز دیگری نفهمیدی(تازه اگر آن را هم فمیده باشی! :smile09: ) در واقع فهم تو از وحی در ایه مبارکه (110 کهف) همین 3 حرف است!!

إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَى نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِن بَعْدِهِ وَأَوْحَيْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإْسْحَقَ وَيَعْقُوبَ وَالأَسْبَاطِ وَعِيسَى وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَيْمَانَ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا﴿163نساء﴾
ما به تو وحى فرستاديم; همان گونه كه به نوح و پيامبران بعد از او وحى فرستاديم; و (نيز) به ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و اسباط ( بنى اسرائيل) و عيسى و ايوب و يونس و هارون و سليمان وحى نموديم; و به داوود زبور داديم. (163)

و گفته نشده انا اوحینا الیک کما اوحینا الی النحل و الجبل و ام موسی......

مع ذلک به دیگران تهمت ظاهربینی می زنی! آیا متوجه نیستی؟



من هم صدای کفار نشده ام. آیه ی قرآن نوشته ام!



یک جناب! راست گفتی!


کفار می گفتند حضرت محمد بن عبدالله پیش از نزول وحی بر دیگران رجحانی نداشته و چرا بایستی وحی (نبوت) پروردگار بر او نازل شود؟ (چون از نظر آنها اینچنین وحی، مقام والایی در پی دارد!) اما تو صدا را فراتر بردی و می گویی پیامبر ِ من کسی بود که نه قبل از نبوت رجحانی بر دیگری داشته و نه وحیی که بر او آمد مقام و منزلتی بود و نه وحیی که بر او شد مقام و منزلتی به او بخشیده.... وای بر تو! بله، اینچنین آنها نزد شما باید چاکری کنند....


متحیرم که نام خود را پیرو قرآن می گذاری ! نه به جهت این گفتگو بلکه .... عجله نداشته باش زمانش می رسد ( حامل سورپریز جانانه ای برایت هستم دوست من!)



خودت رو اینا تفکر کن ببینبرتری ها چه برتری هایی هستند:
(55/آل عِمران) ، (95/الِنساء) ، (74 تا 90/الانعام) ، (39/الاَعَراف) ، (21/بَنيِ اِسرائيل) و (60/الاحزاب)





آری برخی از آنچه آوردی مربوط می شد به برتری هایی که خدا به انسانها بخشیده است! و البته برتری ها در آخرت به مراتب درجاتش بالاتر است!

انظُرْ كَيْفَ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلَى بَعْضٍ وَلَلآخِرَةُ أَكْبَرُ دَرَجَاتٍ وَأَكْبَرُ تَفْضِيلاً ﴿21اسراء﴾

******************************

و در آخر ببین این ایه با شما حرف نمی زند؟!


تِلْكَ الرُّسُلُ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلَى بَعْضٍ مِّنْهُم مَّن كَلَّمَ اللّهُ وَرَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجَاتٍ وَآتَيْنَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّنَاتِ وَأَيَّدْنَاهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ وَلَوْ شَاء اللّهُ مَا اقْتَتَلَ الَّذِينَ مِن بَعْدِهِم مِّن بَعْدِ مَا جَاءتْهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَلَكِنِ اخْتَلَفُواْ فَمِنْهُم مَّنْ آمَنَ وَمِنْهُم مَّن كَفَرَ وَلَوْ شَاء اللّهُ مَا اقْتَتَلُواْ وَلَكِنَّ اللّهَ يَفْعَلُ مَا يُرِيدُ ﴿253 بقره﴾
بعضى از آن رسولان را بر بعضى ديگر برترى داديم; برخى از آنها، خدا با او سخن مى‏گفت; و بعضى را درجاتى برتر داد; و به عيسى بن مريم، نشانه‏هاى روشن داديم; و او را با «روح القدس تاييد نموديم; و اگر خدا مى‏خواست، كسانى كه بعد از آنها بودند، پس از آن همه نشانه‏هاى روشن كه براى آنها آمد، جنگ و ستيز نمى‏كردند; ولى اين امتها بودند كه با هم اختلاف كردند; بعضى ايمان آوردند و بعضى كافر شدند; خدا مى‏خواست، با هم پيكار نمى‏كردند; ولى خداوند، آنچه را مى‏خواهد، انجام مى‏دهد (253)

[yar-mahdi]

بسم رب المهدی :smile07:
سلام علیکم

عجیب است ، جدا ً عجیب است .
جناب تازه مسلمان ! بفرمایید نظرتان راجع به این 2 حدیث که از نظر علمای اهل سنت صحیح اند ، چیست ؟ آیا هیچ کدام عصمت به آن شکلی که شیعه ادعا می کند را ثابت نمی کند ؟! :smile09:

1- وقتی علي بن أبي طالب می گذشت ، رسول الله صلی الله علیه و آله فرمودند:
(( الحق مع ذا الحق مع ذا ؛ حق با اوست ، حق با اوست .))
( مسند أبي يعلى ، ح 1052 ؛ مجمع الزوائد هیثمی ح 12027و قال : رواه أبو يعلى و رجاله ثقات )

2- رسول خدا صلی الله علیه و آله فرموده اند :
(( علی مع القرآن و القرآن مع علی لن يفترقا حتى يردا علي الحوض ؛ علی با قرآن و قرآن با علی است . آن دو از هم جدا نمی شوند تا [در کنار] حوض بر من وارد شوند.))
( مستدرك الحاكم ، كتاب معرفة الصحابة ، ح 4628 و قال : هذا حديث صحيح الإسناد و لم يخرجاه ! - تعليق الحافظ الذهبي في التلخيص : صحيح )

[یک تسلیم شده]

یک جناب! این سرفصل حول عصمت انبیاء است. دقت داری؟
مگه من گفتم حول خاله خرسه است؟!
بنده میگویم هیچ کدام معصوم نیستند.

تنها خداست که معصوم است. دقت داری؟

وقتی سخن از وحی (توسط کاربر شکیلا) با اشاره به آیه ی 110 کهف به میان آمد شما با طمطراق فراوان به میدان آمدید و گویا که حامل پیام مرتبطی هستید!..... تا اینجا که خبر از زنبور عسل نیست!


اما این سوال برای من مطرح است که به هنگام سخن رانی از وحیِ نبوت ،چه چیز شما را وادار کرد ، شاهد مثال از هدایت تکوینی زنبور عسل بیاوری ؟ توضیح بده!

پیام بنده این است که وحی چیز خاصی نیست که کسی را معصوم کند یا فقط به معصوم وحی شود یا ...


غیر از این است که تو از وحی جز (و ح ی) چیز دیگری نفهمیدی(تازه اگر آن را هم فمیده باشی! :smile09: ) در واقع فهم تو از وحی در ایه مبارکه (110 کهف) همین 3 حرف است!!

فهم خودت مشکل دارد که از سخنان من چیزی نمیفهمی.

إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَى نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِن بَعْدِهِ وَأَوْحَيْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإْسْحَقَ وَيَعْقُوبَ وَالأَسْبَاطِ وَعِيسَى وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَيْمَانَ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا﴿163نساء﴾
ما به تو وحى فرستاديم; همان گونه كه به نوح و پيامبران بعد از او وحى فرستاديم; و (نيز) به ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و اسباط ( بنى اسرائيل) و عيسى و ايوب و يونس و هارون و سليمان وحى نموديم; و به داوود زبور داديم. (163)

و گفته نشده انا اوحینا الیک کما اوحینا الی النحل و الجبل و ام موسی......

نشانه ی عصمت شد؟

مع ذلک به دیگران تهمت ظاهربینی می زنی! آیا متوجه نیستی؟
shakila: نا امیدم کردی، فکر می کردم یک سوژه ی خوب برای هدایت کردن پیدا کرده ام اما متأسفانه می بینم که بیش از آن که فکر می کردم ظاهر بین هستی.

متوجه نیستی؟
یک جناب! راست گفتی!


کفار می گفتند حضرت محمد بن عبدالله پیش از نزول وحی بر دیگران رجحانی نداشته و چرا بایستی وحی (نبوت) پروردگار بر او نازل شود؟ (چون از نظر آنها اینچنین وحی، مقام والایی در پی دارد!) اما تو صدا را فراتر بردی و می گویی پیامبر ِ من کسی بود که نه قبل از نبوت رجحانی بر دیگری داشته و نه وحیی که بر او آمد مقام و منزلتی بود و نه وحیی که بر او شد مقام و منزلتی به او بخشیده.... وای بر تو! بله، اینچنین آنها نزد شما باید چاکری کنند....
بنده میگویم بر کسی وحی شود دلیل بر معصومیتش نیست.

متحیرم که نام خود را پیرو قرآن می گذاری ! نه به جهت این گفتگو بلکه .... عجله نداشته باش زمانش می رسد ( حامل سورپریز جانانه ای برایت هستم دوست من!)

منتظرم!

و در آخر ببین این ایه با شما حرف نمی زند؟!


تِلْكَ الرُّسُلُ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلَى بَعْضٍ مِّنْهُم مَّن كَلَّمَ اللّهُ وَرَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجَاتٍ وَآتَيْنَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّنَاتِ وَأَيَّدْنَاهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ وَلَوْ شَاء اللّهُ مَا اقْتَتَلَ الَّذِينَ مِن بَعْدِهِم مِّن بَعْدِ مَا جَاءتْهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَلَكِنِ اخْتَلَفُواْ فَمِنْهُم مَّنْ آمَنَ وَمِنْهُم مَّن كَفَرَ وَلَوْ شَاء اللّهُ مَا اقْتَتَلُواْ وَلَكِنَّ اللّهَ يَفْعَلُ مَا يُرِيدُ ﴿253 بقره﴾
بعضى از آن رسولان را بر بعضى ديگر برترى داديم; برخى از آنها، خدا با او سخن مى‏گفت; و بعضى را درجاتى برتر داد; و به عيسى بن مريم، نشانه‏هاى روشن داديم; و او را با «روح القدس تاييد نموديم; و اگر خدا مى‏خواست، كسانى كه بعد از آنها بودند، پس از آن همه نشانه‏هاى روشن كه براى آنها آمد، جنگ و ستيز نمى‏كردند; ولى اين امتها بودند كه با هم اختلاف كردند; بعضى ايمان آوردند و بعضى كافر شدند; خدا مى‏خواست، با هم پيكار نمى‏كردند; ولى خداوند، آنچه را مى‏خواهد، انجام مى‏دهد (253)

حتما میخوای بگی اونهایی که کافر شدن منم!

[hojjat]

پیام بنده این است که وحی چیز خاصی نیست که کسی را معصوم کند یا فقط به معصوم وحی شود یا ...






بله و اين پيام اساسا بر دوش شما چنان سنگيني کرده که براي رساندنش هم بايد با کلام الله و هم با خود الله تعالي رودر رو شوي و فضل خداي را در مورد انبياء انکار کني !



این وحی نبوت که طبق اساسنامه ی شیطانی ات رجحانی نمی آورد قدر اقل فضلی است از سوی پروردگار ! اگر می خواهی فضل پروردگار خود را در این مورد انکار کنی ! با کلام الله به جنگ آمده ای و اگر فضل او را رجحانی نمی دانی دم فروببند که با خود الله تعالی رو در رو می شوی!


مي گويي وحي برتري براي پيامبران نمي آورد درست بر خلاف آنچه خداي متعال گفته که به واسطه ي وحي در ميان پيامبران نيز درجاتي است!!

گر جمله ی کائنات کافر گردند ..... بر دامن کبريايی اش ننشيند گرد



إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَى نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِن بَعْدِهِ وَأَوْحَيْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإْسْحَقَ وَيَعْقُوبَ وَالأَسْبَاطِ وَعِيسَى وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَيْمَانَ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا﴿163نساء﴾
ما به تو وحى فرستاديم; همان گونه كه به نوح و پيامبران بعد از او وحى فرستاديم; و (نيز) به ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و اسباط ( بنى اسرائيل) و عيسى و ايوب و يونس و هارون و سليمان وحى نموديم; و به داوود زبور داديم. (163)
و گفته نشده انا اوحینا الیک کما اوحینا الی النحل و الجبل و ام موسی......


اين نشانه ي اين است که تو بر خدا دروغ بستي وقتي وحي نبوت را با هدايت تکويني زنبور عسل مشابه کردي!



بنده میگویم بر کسی وحی شود دلیل بر معصومیتش نیست.


علاوه بر آن صدا را از صداي کفار هم بالاتر بردي!

کفار می گفتند حضرت محمد بن عبدالله پیش از نزول وحی بر دیگران رجحانی نداشته و چرا بایستی وحی (نبوت) پروردگار بر او نازل شود؟ (چون از نظر آنها اینچنین وحی، مقام والایی در پی دارد!) اما تو صدا را فراتر بردی و می گویی پیامبر ِ من کسی بود که نه قبل از نبوت رجحانی بر دیگری داشته و نه وحیی که بر او آمد مقام و منزلتی بود و نه وحیی که بر او شد مقام و منزلتی به او بخشیده.... وای بر تو! بله، اینچنین آنها نزد شما باید چاکری کنند....




:قانون(1): يك جمله بعلت نقض قوانين حذف شد . پشتيباني باشگاه


:قانون(1): يك جمله بعلت نقض قوانين حذف شد . پشتيباني باشگاه

وَيَدْعُ الإِنسَانُ بِالشَّرِّ دُعَاءهُ بِالْخَيْرِ وَكَانَ الإِنسَانُ عَجُولاً ﴿11اسراء﴾

منتظر باش اما عجله نکن !:smile27:

[یک تسلیم شده]

بله و اين پيام اساسا بر دوش شما چنان سنگيني کرده که براي رساندنش هم بايد با کلام الله و هم با خود الله تعالي رودر رو شوي و فضل خداي را در مورد انبياء انکار کني !



خدا در قرآن چند نمونه از فضل ها را نوشته چه هستند. ولی ایشان تنها فضل خدا را معصومیت میداند!

مي گويي وحي برتري براي پيامبران نمي آورد درست بر خلاف آنچه خداي متعال گفته که به واسطه ي وحي در ميان پيامبران نيز درجاتي است!!


بنده گفتم وحی معصومیت نمی آورد!
گویا ایشان تنها برتری را هم معصومیت میداند!

اين نشانه ي اين است که تو بر خدا دروغ بستي وقتي وحي نبوت را با هدايت تکويني زنبور عسل مشابه کردي!

برای بار سوم و واضح تر از دفعات قبل مینویسم بلکه بفهمی:
اول دوستتان میخواست با وحی اثبات کند که چون به آنها وحی شده معصومند.
که گفتم به زنبور هم وحی میشود.
بعد برای توجیه وارد جزئیات شدید: گفتید وحی نبوت(یعنی خود نبوت) که این هم دلیل بر معصومیت نیست.
و هم اکنون هم نمیدانید چگونه اثبات کنید که نبوت یا وحی نبوت معصومیت است این چرندیات را مینویسد: علاوه بر آن صدا را از صداي کفار هم بالاتر بردي!

:smile55: منظورت همين جملاتي است که مثل دلقک از ديگران تقليد مي کني؟!!

:قانون(1): يك جمله بعلت نقض قوانين حذف شد . پشتيباني باشگاه(اینو به دل نگیر، رودل میکنی.;)



منتظر باش اما عجله نکن !:smile27:
کسی نگفت عجله داره!

[بریا]

:قانون(1):

[تازه مسلمان]

سلام علیکم
لطفا به جای انحراف از بحث جواب مطالبی مه من مطرح کردم را بدهید
«دوستان در جواب به سوال من مطالبی را مطرح کردند که وظیفه خود می دانم که به آنان پاسخ بگویم.
برخی دوستان شیعه ما گمان می کنند که وقتی ما می گوییم که انبیاء اشتباه می کنند و معصوم آنطوری که شیعه می گوید نیستند پس آنان انبیا را بیشتر از اهل سنت دوست دارند.باید عرض کنم که یکی از دستورات قرآن محبت مومن نسبت به خدا انبیا و مومنین است (اشداء علی الکفار و رحماء بینهم)اما این محبت نباید تبدیل به غلو شود انبیا نیز همانند ما انسان هستند و شیطان به سراعغ آنان نیز می رود که اگر نرود پس پیامبران هنری نکرده اند که پاک مانده اند.اما منظور ما از این که اشتباه می کنند نه همانند اشتباهاتی که ما می کنیم بلکه (کار نیکان را قیاس از خود نگیر)
اما شاید پرسیده شود حالا چه اشکالی دارد که شیعه انبیا را معصوم بداند مگر شما حسود انبیا هستید.
باید عرض کنم شما را به خدا این قدر سطحی به عقاید دینیتان نگاه نکنید یک عقیده اشتباه ممکن است خسارات زیادی را برای جامعه داشته باشد.برای روشن شدن مسئله یک مثال می زنم که در جوامع شیعه به وفور یافت می شود.
شاید خود شما بارها افرادی را دیده اید که گناه می کنند و وقتی به انان می گوییم پیامبر اینگونه نبود اهل بیت اینگونه نبودند فوراً می گویند ای بابا ما را با آنان مقایسه می کنی ما کجا و آنان کجا مگر نمی دانی آنان معصومند و ما خاک پای آنان هم نمی شویم.و این به داخل فکر و ذهن آنان رسوخ کرده است.
این عقیده بین شیعیان و انبیاء دیوار بزرگی کشیده و بین آنان فاصله انداخته طوری که یک شیعه جرأت نمی کند بگوید من می خواهم مثل محمد یا علی یا حتی سلمان شوم.زیرا گمان می کنند رسیدن به آنان غیر ممکن است.
اصولا بشر دوست دارد قهرمانانش را زیادی بزرگ کند و از آنان افسانه بسازد سعی می کند قهرمانان تاریخی و مذهبی اش را زیادی بزرگ کند به آنان فضایلی را نسبت می دهد که باورش مشکل است و...
اما این تندروی یک عقب نشینی سریع را هم به دنبال دارد و آن اینکه بسیاری از جوانان و حتی طلاب شیعه را که من دیده ام وقتی شروع به مطالعه در منابع دینیشان می کنند و سطح آگاهیشان بالا می رود به ناگاه شک و تردید همچون باران به طرفشان سرازیر می شود آنان آگاهیشان بالا رفته و دیگر نمی توانند برخی مطالبی را که درباره ائمه شان گفته می شود باور کنند از طرفی نیز آنقدر تخم عداوت و دشمنی نسبت به اهل سنت را در دلشان کاشته اند که ترجیح می دهند بی دین شوند اما سنی نشوند.این چنین است که بعد از انقلاب ایران که حکومت سعی زیادی در ترویج مذهب شیعه کرد به تدریج باران شبهات نسبت به دین و اسلام شروع شد جوانان روز به روز چه در ظاهر و چه در باطن بی دین می شوند اما حاظر نیستند سنی شوند.
حال مقایسه کنیم وضع ایران را با وضع کشور لائیکی همچون ترکیه
در ترکیه با اینکه حکومتش لائیک و ضد دین است اما بسیاری از دختران و زنان آنجا حاضر نیستند حجاب را کنار بگذارند حتی اگر در ظاهر به ضررشان تمام شود اما گمان می کنید در ایران به ظاهر اسلامی اگر حکومت عوض شود چه می شود جوابش را بسیاری از شخصیت ها در ایران داده اند همان چیزی می شود که در روسیه هنگام انقلاب کمونیستی شد.
پس از جوانان شیعه خواهش می کنم کمی از تعصب دوری گزینند و آنقد که کتب افرادی همچون مارکس ، روسو و سارتر را می خوانند کمی هم کتب اهل سنت را بخوانند»

[تازه مسلمان]

در ضمن دوسایت اهل سنت به زبان فرسی که فیلتر نشده اند( البته اگر بعداً فیلتر نشوند)را به شما معرفی می کنم که می توانید بسیاری از کتب اهل سنت را از آنها دانلود کنید.
www.nazaratedini.persianblog.com (http://www.nazaratedini.persianblog.com)
و
www.mosalman.net (http://www.mosalman.net)

[shakila]

خدا در قرآن چند نمونه از فضل ها را نوشته چه هستند. ولی ایشان تنها فضل خدا را معصومیت میداند!




بنده گفتم وحی معصومیت نمی آورد!
گویا ایشان تنها برتری را هم معصومیت میداند!



برای بار سوم و واضح تر از دفعات قبل مینویسم بلکه بفهمی:
اول دوستتان میخواست با وحی اثبات کند که چون به آنها وحی شده معصومند.
که گفتم به زنبور هم وحی میشود.
بعد برای توجیه وارد جزئیات شدید: گفتید وحی نبوت(یعنی خود نبوت) که این هم دلیل بر معصومیت نیست.
و هم اکنون هم نمیدانید چگونه اثبات کنید که نبوت یا وحی نبوت معصومیت است این چرندیات را مینویسد: علاوه بر آن صدا را از صداي کفار هم بالاتر بردي!



:قانون(1): يك جمله بعلت نقض قوانين حذف شد . پشتيباني باشگاه(اینو به دل نگیر، رودل میکنی.;)




کسی نگفت عجله داره!
تسلیم خدا شدن هنر است نه تسلیم نفس بودن!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
به مادر موسی علیه السلام هم شد اما " میان ماه من تا ماه گردون تفاوت از زمین تا اسمان است "
به پیامبر ما وحی شد تا دین خدا را به انسانها ابلاغ نماید.
کسی که نبی است ، رسول است وکسی که رحمة للعالمین است چگونه می شود معصوم نباشد؟؟؟؟!!!
اگر خودت را به خواب نزده ای تا دیر نشده " حی علی خیر العمل "
می فهمی یا می خواهی بر جهل خود اصرار بورزی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
www.alghadir110.com (http://www.alghadir110.com)

[shakila]

سلام علیکم
لطفا به جای انحراف از بحث جواب مطالبی مه من مطرح کردم را بدهید
«دوستان در جواب به سوال من مطالبی را مطرح کردند که وظیفه خود می دانم که به آنان پاسخ بگویم.
برخی دوستان شیعه ما گمان می کنند که وقتی ما می گوییم که انبیاء اشتباه می کنند و معصوم آنطوری که شیعه می گوید نیستند پس آنان انبیا را بیشتر از اهل سنت دوست دارند.باید عرض کنم که یکی از دستورات قرآن محبت مومن نسبت به خدا انبیا و مومنین است (اشداء علی الکفار و رحماء بینهم)اما این محبت نباید تبدیل به غلو شود انبیا نیز همانند ما انسان هستند و شیطان به سراعغ آنان نیز می رود که اگر نرود پس پیامبران هنری نکرده اند که پاک مانده اند.اما منظور ما از این که اشتباه می کنند نه همانند اشتباهاتی که ما می کنیم بلکه (کار نیکان را قیاس از خود نگیر)
اما شاید پرسیده شود حالا چه اشکالی دارد که شیعه انبیا را معصوم بداند مگر شما حسود انبیا هستید.
باید عرض کنم شما را به خدا این قدر سطحی به عقاید دینیتان نگاه نکنید یک عقیده اشتباه ممکن است خسارات زیادی را برای جامعه داشته باشد.برای روشن شدن مسئله یک مثال می زنم که در جوامع شیعه به وفور یافت می شود.
شاید خود شما بارها افرادی را دیده اید که گناه می کنند و وقتی به انان می گوییم پیامبر اینگونه نبود اهل بیت اینگونه نبودند فوراً می گویند ای بابا ما را با آنان مقایسه می کنی ما کجا و آنان کجا مگر نمی دانی آنان معصومند و ما خاک پای آنان هم نمی شویم.و این به داخل فکر و ذهن آنان رسوخ کرده است.
این عقیده بین شیعیان و انبیاء دیوار بزرگی کشیده و بین آنان فاصله انداخته طوری که یک شیعه جرأت نمی کند بگوید من می خواهم مثل محمد یا علی یا حتی سلمان شوم.زیرا گمان می کنند رسیدن به آنان غیر ممکن است.
اصولا بشر دوست دارد قهرمانانش را زیادی بزرگ کند و از آنان افسانه بسازد سعی می کند قهرمانان تاریخی و مذهبی اش را زیادی بزرگ کند به آنان فضایلی را نسبت می دهد که باورش مشکل است و...
اما این تندروی یک عقب نشینی سریع را هم به دنبال دارد و آن اینکه بسیاری از جوانان و حتی طلاب شیعه را که من دیده ام وقتی شروع به مطالعه در منابع دینیشان می کنند و سطح آگاهیشان بالا می رود به ناگاه شک و تردید همچون باران به طرفشان سرازیر می شود آنان آگاهیشان بالا رفته و دیگر نمی توانند برخی مطالبی را که درباره ائمه شان گفته می شود باور کنند از طرفی نیز آنقدر تخم عداوت و دشمنی نسبت به اهل سنت را در دلشان کاشته اند که ترجیح می دهند بی دین شوند اما سنی نشوند.این چنین است که بعد از انقلاب ایران که حکومت سعی زیادی در ترویج مذهب شیعه کرد به تدریج باران شبهات نسبت به دین و اسلام شروع شد جوانان روز به روز چه در ظاهر و چه در باطن بی دین می شوند اما حاظر نیستند سنی شوند.
حال مقایسه کنیم وضع ایران را با وضع کشور لائیکی همچون ترکیه
در ترکیه با اینکه حکومتش لائیک و ضد دین است اما بسیاری از دختران و زنان آنجا حاضر نیستند حجاب را کنار بگذارند حتی اگر در ظاهر به ضررشان تمام شود اما گمان می کنید در ایران به ظاهر اسلامی اگر حکومت عوض شود چه می شود جوابش را بسیاری از شخصیت ها در ایران داده اند همان چیزی می شود که در روسیه هنگام انقلاب کمونیستی شد.
پس از جوانان شیعه خواهش می کنم کمی از تعصب دوری گزینند و آنقد که کتب افرادی همچون مارکس ، روسو و سارتر را می خوانند کمی هم کتب اهل سنت را بخوانند»
تازه مسلما کهنه کار!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
از این نوشته به خوبی فهمیده می شود که نه معنای عصمت را فهمیده ای و نه اعتقاد شیعه به عصمت انبیا و ائمه علیهم السلام را
لطفا برای در ک بهتر به بزرگتر خود مراجعه کنید
راستی ! عقل اول فکر می کنه بعد میگه یا می نویسه!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
www.alghadir110.com (http://www.alghadir110.com)

[یک تسلیم شده]

تسلیم خدا شدن هنر است نه تسلیم نفس بودن!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
به مادر موسی علیه السلام هم شد اما " میان ماه من تا ماه گردون تفاوت از زمین تا اسمان است "
به پیامبر ما وحی شد تا دین خدا را به انسانها ابلاغ نماید.
کسی که نبی است ، رسول است وکسی که رحمة للعالمین است چگونه می شود معصوم نباشد؟؟؟؟!!!
اگر خودت را به خواب نزده ای تا دیر نشده " حی علی خیر العمل "
می فهمی یا می خواهی بر جهل خود اصرار بورزی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
www.alghadir110.com (http://www.alghadir110.com)

این تو هستی که تسلیم نفسی!
این که رسولی هم بر ما بیاید از رحمت خداست. و این که در حکم رسالت نباید خطا کند نه این که خودش معصوم باشد.

قبلا در خوابی همچون خواب شما بودم که الان بیدار شدم.
شما بیدار شید!

[hojjat]

این تو هستی که تسلیم نفسی!
این که رسولی هم بر ما بیاید از رحمت خداست. و این که در حکم رسالت نباید خطا کند نه این که خودش معصوم باشد.

قبلا در خوابی همچون خواب شما بودم که الان بیدار شدم.
شما بیدار شید!

بسمه تعالی
من هم مدتي همانند اين يک جناب! خواب بودم.. بلکه اگر بخواهم بهتر بگويم اينها خود را به خواب زده اند! و هم اينک خواهم گفت: يقين داشته باشيد که من نيز خود وجدانا و يقينی دريافتم کسي که همانند ايشان مي انديشد و سخن مي گويد هم لاجرم عقل خود را مي پوشاند و هم اجبارا بسياري از آيات قرآن کريم را ناديده مي انگارد و اين کفري است آشکار! اينگونه که ملاحظه می کنيد:

آنها اين آيه را مي بينند:
قُل لَّا يَعْلَمُ مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ الْغَيْبَإِلَّا اللَّهُ وَمَا يَشْعُرُونَ أَيَّانَ يُبْعَثُونَ ﴿نمل/65﴾
ليكن اين يكي را ناديده مي گيرند:
عَالِمُ الْغَيْبِ فَلَا يُظْهِرُ عَلَى غَيْبِهِ أَحَدًا إِلَّا مَنِ ارْتَضَى مِن رَّسُولٍ﴿جن/26،27﴾

***
اين را بلند و با طمانينه مي خوانند:
أَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ ﴿فصلت/53﴾
اما از کنار اين آيه به سرعت مي گذرند:
وَيَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُواْ لَسْتَ مُرْسَلاً قُلْ كَفَى بِاللّهِ شَهِيدًا بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ وَمَنْ عِندَهُ عِلْمُ الْكِتَابِ ﴿رعد/43﴾

***
اين آيه به خوبي در ذهن شان نقش مي بندد:
قُل لِّلَّهِ الشَّفَاعَةُ جَمِيعًا ﴿زمر/44﴾
ولي اين اصلا در خاطرشان نمي رود:
لَا يَمْلِكُونَ الشَّفَاعَةَ إِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِندَ الرَّحْمَنِ عَهْدًا ﴿مريم/87﴾

***

به خوبي از اين ياد مي کنند:
وَهُوَ يُحْيِي المَوْتَى وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ﴿شوري/9﴾
اما آيه آيه زود از ياد شان پاک مي شود:
وَأُبْرِىءُ الأكْمَهَ والأَبْرَصَ وَأُحْيِي الْمَوْتَى بِإِذْنِ اللّهِ وَأُنَبِّئُكُم بِمَا تَأْكُلُونَ وَمَا تَدَّخِرُونَ فِي بُيُوتِكُمْ إِنَّ فِي ذَلِكَ لآيَةً لَّكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ ﴿آل عمران/49﴾

***

اين را مدام تکرار مي کنند:
وَأَنذِرْ بِهِ الَّذِينَ يَخَافُونَ أَن يُحْشَرُواْإِلَى رَبِّهِمْ لَيْسَ لَهُم مِّن دُونِهِ وَلِيٌّ وَلاَ شَفِيعٌ لَّعَلَّهُمْيَتَّقُون﴿انعام/51﴾
ليکن اين آيه را به زبان هم نمي آورند:
مَا مِن شَفِيعٍ إِلاَّ مِن بَعْدِ إِذْنِهِ ذَلِكُمُ اللّهُ رَبُّكُمْ فَاعْبُدُوهُ أَفَلاَ تَذَكَّرُونَ﴿يونس/3﴾

***

گويی اين را مي فهمند که آنرا به ديگران نيز مي آموزند:
أَلَمْ تَعْلَمْ أَنَّ اللّهَ لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَمَا لَكُم مِّن دُونِ اللّهِ مِن وَلِيٍّ وَلاَ نَصِيرٍ ﴿بقره/107﴾
اما هيچ فهمي از اين آيه ندارند:
النَّبِيُّ أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنفُسِهِمْ ﴿احزاب/6﴾


و نهايتا وقتي مجموعه ی اين آيات در کنار هم به آنها عرضه بشود و از آنچه از آيات قرآن ناديده گرفتند، سوال شود؛ منطقي و مربوط ترين پاسخی که خواهند داد اين است:





من فقط آيات قرآن رو آوردم ديدي كه چي نوشته بود اينا كه دروغ نبود از هوا هم نيومده بود.همش تو قرآن بود ميتوني بري و نگاه كني. باور كن كه اونجا نوشته بس است خدا ولي تقصير من نيست به خدا اونجا نوشته بود.





آدم از ديدن اين همه جهل و نافهمي ، بلکه تجاهل و خود را به نافهمي زدن حيرت زده می شود مثل آنجا که برخلاف صريح آيات قرآن وحي به پيامبرش را هيچ برتري براي او نمي داند:eek: :(، خون هر كه بويی از مسلمانی برده باشد از اين همه جسارت به جوش می آيد:

هر وحیی که باشد کسی را برتر یا کمتر نمیکند.

آن هم با آوردن شاهد مثال وحي به زنبور عسل!:smile08:

(68/النحل):
وأوحى ربك إلى النحل أن اتخذي من الجبال بيوتا ومن الشجر ومما يعرشون
و پروردگارت به زنبور وحي کرد تا در کوه ها و درختان خانه بسازد و در آنچه خود بنا ميکنند.

حالا زنبور از انسان برتر شد؟!

معطل نشويد، خواهيد ديد چنان است که آياتي که خلاف آنچه ايشان بر زبان دارند گويا فرمان خداوندگارشان نيست!!

اينها همان اند که چون با بي احترامي از اقربا و عزيزان پيامبر ياد مي کنند:

کسانی هم که اداره ی امور را در دست دارند، پلیس و مامور راهنمایی رانندگی و سردار جنگ و ... هستند، نه فک و فامیل پیامبر.
قطعا به مراتب بالاتر هيچ هراسي هم ندارند که توهين به عزيزان ِ مسلماني ديگر کنند چنانچه کردند!! و اگر کسي در مقابل بي ديناني چون مسيح از توهين به خانواده و عزيزانش ايمن نباشد، در مقابل ايشان هم نيست!
و کساني که اينگونه بي پروايي در دين خدا مي کنند عجيب نيست که براي ملحديني چون مسيح که آمده اند در لباس دين داري در مقابل خدا و رسولش درآيند، تا به زعم خود دين را از درون فرو پاشاند که از آن جز عقايدي پوک و جز ظاهري باقي نگذارند هورا بکشند در حاليکه خداي متعال فرموده است
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَعَدُوَّكُمْ أَوْلِيَاء تُلْقُونَ إِلَيْهِم بِالْمَوَدَّةِ وَقَدْ كَفَرُوا بِمَا جَاءكُم مِّنَ الْحَقِّ يُخْرِجُونَ الرَّسُولَ وَإِيَّاكُمْ أَن تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ رَبِّكُمْ إِن كُنتُمْ خَرَجْتُمْ جِهَادًا فِي سَبِيلِي وَابْتِغَاء مَرْضَاتِي تُسِرُّونَ إِلَيْهِم بِالْمَوَدَّةِ وَأَنَا أَعْلَمُ بِمَا أَخْفَيْتُمْ وَمَا أَعْلَنتُمْ وَمَن يَفْعَلْهُ مِنكُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاء السَّبِيلِ ﴿1﴾
اي کساني که ايمان آورده ايد اگر براي جهاد در راه من و به دست آوردن خرسندي من بيرون مي آييد، دشمن من ودشمن خود را دوست مگيريد که به آنان مهرباني ورزيد در حاليکه آنان به آنچه از سوي حق براي شما آمده است، کفر ورزيده اند، پيامبر و شما را بيرون مي کنند که چرا به خداوند ايمان داريد. پنهاني به آنان مهرباني مي ورزيد و من به آنچه پنهان و آشکار مي داريد داناترم. و از شما هر کس چنين کند به يقين راه ميانه را گم کرده است.

[shakila]

این تو هستی که تسلیم نفسی!
این که رسولی هم بر ما بیاید از رحمت خداست. و این که در حکم رسالت نباید خطا کند نه این که خودش معصوم باشد.

قبلا در خوابی همچون خواب شما بودم که الان بیدار شدم.
شما بیدار شید!
اری من در باب ولایت مولایم علی علیه السلام تسلیم تفس مطمئنة می باشم الحمدلله
دیدی یا خوابی یا خودت را به خواب زده ای اعتراف می کنی که پیامبر در امر وحی معصوم بوده است باید در مراتب پائین تر خود سازی کرده باشد چنین شخصی که به این مرتبه بالا رسیده در مرتبه های پائین تر به طریق أولی معصوم میباشد
البته با توجه به دید کوتاه خودت و به اندازه فهمت جواب دادم و گرنه در بحث عصمت دید عاقلان بیداری چون شیعیان فراتر از این حرفاس!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
اگر خودت را به خواب نزده ای تا دیر نشده " حی علی خیر العمل "
می فهمی یا بر جهل خود اصرار داری ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
www.alghadir110.com (http://www.alghadir110.com)

[شيفته]

سلام

من هم بر اين اعتقادم كه رسول اكرم پيامبر عزيز ما هيچگاه دچار خطا نشده است و هميشه در قرآن خداوند مي فرمايد "نزديك بود گمراه شوي ولي ما تورا نجات داديم" معصوميت يعني همين
اهل سنت مي گويند چون پيامبر انسان بوده نميتواند اشتباه نكند ولي جواب اينست كه پيامبر ما بواسطه ارج و قربي كه نزد خداوند داشته است هميشه تحت حمايتي از جانب خداوند بوده كه انسانهاي عادي از اين موهبت برخوردارنيستند وگرنه ما شيعيان هم مي دانيم كه معصوميت پيامبر با معصوميت فرشتگان (كه قادر به انجام گناه نيستند ) فرق دارد
در ضمن اگر پيامبر ما در دوران رسالت خود مرتكب اشتباهي مي شد حتما مانندحضرات يوسف و يونس و سليمان بطور تاكيدي در قرآن به آن اشاره مي گرديد

[یک تسلیم شده]

جناب حجت وقتی یک ارسا رو در دو جا بکنید من هم باید دو جا جواب بدم که بعد هم شما آن دو جا جواب بدهید و...

http://www.iranclubs.net/forums/showpost.php?p=144491&postcount=81

[تازه مسلمان]

چه عجب يك نفر از شيعيان(شيفته)قبول كرد كه انبيا هم اشتباه مي كنند.من از شيعيان دو سوال دارم و آن اينكه اولا آيا ائمه شما معصوم از مادر متولد شدند يا خير ثانيا اگر معصوم متولد شده اند پس آنان چه فرقي با فرشته ها دارند؟

[amin_deltang]

عصمت امام
س ـ بعضى در استدلال به آيه شريفه «تطهير»، بر طهارت و عصمت اهل بيت عليهم السّلام ـ شبهه مى نمايند كه اگر اراده موجود در آيه، اراده تكوينى است; چون تخلّف آن از مراد ممكن نيست، اثبات فضيلتى نمى كند; چرا كه اراده تكوينى خدا در كار مؤثّر است، و اگر اراده تشريعى است كه نسبت به تمام عباد و در مورد همه است، پاسخ اين شبهه چيست؟
ج ـ جواب اين شبهه اين است كه هرچند اراده در آيه، اراده تكوينى است و منافى با افضليّت و اختيار آن بزرگواران نيست و سياق آيه و جمله ها و كلمات آن با اينكه اراده تشريعى كه متعلّق آن، تمام عباد باشد سازگار نيست، با اين وجود مى گوييم: اگر فرضاً هم اراده تشريعى مفادّ آيه باشد، دلالت آن بر عصمت و طهارت اهل بيت عليهم السّلام ـ محكم و ثابت است; با اين بيان:
اراده تشريعى حقيقى عبارت است از اراده پاكى و طهارت عبد از رجس و انبعاث عبد از امر و طلب مولى، و انزجار او از نهى و زجر مولى.
اين اراده تشريعى فقط در مورد كسانى است كه از امر منبعث، و از نهى منتهى و منزجر مى شوند. به عبارت ديگر نهى و امر مولى، داعى آنان به امتثال مى گردد.
بنابراين اوامر و نواهى نسبت به آنها حقيقى است; به اين معنى كه مولى جدّاً اراده انبعاث و انزجار آنها را از امر و نهى دارد; امّا نسبت به ديگران صورى و اتمام حجّت است; يعنى از جانب مولى كار تمام ا ست و آنچه قابليّت دارد كه داعى عبد و باعث حركت و انبعاث و انزجار او باشد، فراهم شده است; امّا به واسطه قصور يا تقصير وى داعى او نمى گردد. عقلاً نمى شود كه مولاى عالم به امور از امر و نهى ـ اراده انبعاث و انزجار نسبت به چنين عبدى را داشته باشد، و اين مطلب حتّى در مورد اوامر و نواهى «موالى» و «عبيد عرفى» نيز چنين است.
در قرآن مجيد هم در موارد متعدّد تذكّر داده شده است: )لينذر من كان حياً(1 (http://www.saafi.ir/books/maaref_din/CH4-2.HTM#_1#_1)، (إنّما تنذر من اتّبع الذكر و خشي الرحمن بالغيب)2 (http://www.saafi.ir/books/maaref_din/CH4-2.HTM#_2#_2)، (رسلاً مبشّرين و منذرين)3 (http://www.saafi.ir/books/maaref_din/CH4-2.HTM#_3#_3)، (لئلا يكون للنّاس على الله حجة)4 (http://www.saafi.ir/books/maaref_din/CH4-2.HTM#_4#_4)، و (ليهلك من هلك عن بينة و يحيى من حي عن بينة)5 (http://w